οικογένεια Ευτύχη, συνέχεια, γράψε την ιστορία

Τι θα γινόταν αν...

 

 

ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
Παιδιά, ευχαριστώ για τις ιδέες σας και τον ενθουσιασμό σας. Ίσως παρατηρήσατε ότι γράψατε λίγο πολύ τα ίδια, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.
Αυτό συνέβη επειδή η αφήγησή σας βασίστηκε σε χαρακτηριστικά των ηρώων (ταλέντα, ιδιοτροπίες) που σάς έδωσα από πριν. Αν αποφασίσετε να γράψετε κι εσείς στο μέλλον μια ιστορία θα ήταν χρήσιμο να σκιτσάρετε με παρόμοιο τρόπο τους ήρωές σας (να φτιάξετε, δηλαδή, το πορτρέτο τους με λέξεις). Αλλά κι αν ακόμη κάνετε λάθος και δημιουργήσετε ένα χαρακτήρα που δεν είναι πειστικός, μη ξεχνάτε ότι μπορείτε να γυρίσετε πίσω και να σβήσετε. Έτσι δουλεύουν και οι ζωγράφοι με τα πορτρέτα: ρίχνουν σκιές εδώ κι εκεί, σβήνουν γραμμές, χαράζουν άλλες…

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Και τώρα από τις δικές σας και τις δικές μου ιδέες φτιάχνω τις σελίδες των ημερολογίων των παιδιών που -όπως θα δείτε κι εσείς- ταιριάζουν στο πρώτο κεφάλαιο της ιστορίας. Μετά τη φράση: “Η Σελάνα και ο Δήμος μάζεψαν το τραπέζι αμίλητοι. Ύστερα κλείστηκαν στο δωμάτιό τους κι έκαναν αυτό που κάνουν πάντοτε όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Έγραψαν στο ημερολόγιό τους” εμείς οι αναγνώστες περιμένουμε σχεδόν να διαβάσουμε ό,τι έγραψαν. Και νάτο:

 

ημερολόγιο Σελάνας

ημερολόγιο Δήμουημερολόγιο Δήμου

 

Δείτε τα αποσπάσματα του ημερολογίου όπως τα έγραψαν τα παιδιά.

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Συνεχίζουμε λοιπόν με το επόμενο κεφάλαιο. Μερικές φορές, στα βιβλία, περνάει λίγος ή αρκετός χρόνος, και ο χωρισμός σε κεφάλαια μάς βοηθάει σε αυτά τα χρονικά περάσματα, σχηματίζοντας γέφυρες. Δηλαδή ως την ώρα του δείπνου τα παιδιά έχουν διαβάσει, οι γονείς έχουν κάνει τηλεφωνήματα, ο Εδώ έχει γαυγίσει και έχει βγει για βόλτα, αλλά δεν τα γράφουμε όλα αυτά σε ένα βιβλίο. Διαλέγουμε τα πιο σημαντικά. Κατά τη γνώμη μου, η ώρα του δείπνου, που όλοι μαζεύονται γύρω από το τραπέζι, είναι μια καλή στιγμή για να προχωρήσει η πλοκή. Οπότε...

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΓΡΑΦΟΥΜΕ!
Και τώρα ας γράψουμε την ιστορία αλυσιδωτά. Ο πρώτος που θα γράψει, συνεχίζει από τη δική μου φράση: “Αυτό, στη γλώσσα των γονιών, σημαίνει εντάξει”.
Θέλω να σας παρακαλέσω πολύ να προσέξουμε επειδή, όπως στη ζωή, έτσι και στη λογοτεχνία, όταν αποφασίζουμε για κάτι -όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά- η ευθύνη είναι μεγάλη. Όπως ακριβώς και με τις εκλογές: θα το έχετε υποψιαστεί ακούγοντας αυτό τον καιρό τις συζητήσεις των ενηλίκων. Τι εννοώ; Ότι κάθε φορά που ένας από εσάς γράφει, η ιστορία πηγαίνει προς μια κατεύθυνση, αποκλείοντας μια άλλη. Μπορείτε ασφαλώς να χρησιμοποιήσετε και τις πολύ ωραίες ιδέες αυτής της εβδομάδας. Οπότε η πλοκή μας πρέπει να είναι:

1. Αληθοφανής (να φαίνεται αληθινή, δηλαδή. Η ιστορία μας, όπως έχει φανεί ως τώρα, είναι ρεαλιστική, βασίζεται σε γεγονότα και σε αυτό που ονομάζουμε πραγματικότητα. Αλλά μιλάμε για “πραγματική” πραγματικότητα, έτσι; Οπότε δεν θα εμφανιστούν ροζ ελέφαντες ή δέντρα που μιλάνε σε αυτή την ιστορία).
2. Μακριά από ευκολίες ή συμπτώσεις (η λύση δεν είναι να κερδίσει η οικογένεια Ευτύχη το λαχείο).
3. Βασισμένη στους χαρακτήρες μας (Τι θα συμβεί άραγε αν όλοι προσπαθήσουν να καλλιεργήσουν το ιδιαίτερο ταλέντο τους;)
4. Γραμμένη σε τρίτο πρόσωπο. Τι σημαίνει αυτό; Ότι αυτός που διηγείται την ιστορία (δηλαδή εσείς κι εγώ) δέχεται να παίξει για λίγο το ρόλο φαντάσματος ή αόρατου αφηγητή που βρίσκεται μέσα στο σπίτι της οικογένειας Ευτύχη, παρατηρεί τις αντιδράσεις της οικογένειας και τις καταγράφει. Δεν καταγράφουμε φυσικά τις βαρετές λεπτομέρειες (π.χ. η Σελάνα ξύνει το πόδι της επειδή την τσίμπησε ένα κουνούπι. Παρά μόνο αν το τσίμπημα του κουνουπιού την κάνει να σκεφτεί μια ιδέα σημαντική για την πλοκή π.χ. μια εφεύρεση που θα διώχνει μακριά τα κουνούπια).

Έτοιμοι; Αρχίζουμε!

 

amanda_kef_3.jpg
Το βράδυ θα έτρωγαν πάλι κρύα πίτσα αν ο Δήμος δεν χτύπαγε αυγά για ομελέτα. Η Σελάνα έκοψε σαλάτα και έστρωσαν τραπέζι. Είχαν αποφασίσει να σπάσουν τον πάγο. Με το χαρτζηλίκι τους, μάλιστα, αγόρασαν για τους γονείς τους ένα μπουκάλι λευκό κρασί.
«Σε τι πίνουμε;» ρώτησε αφηρημένα η μητέρα τους.
«Στην καινούργια μας ζωή» είπε ο Δήμος.
«Ναι, μαμά, χαλαρώστε λιγάκι» είπε η Σελάνα.
«Κάνατε σαν να ήρθε το τέλος του κόσμου».
«Μα ήρθε» είπε αυστηρά η μητέρα τους. Κι ο πατέρας τους; Έτρωγε σαν να βρισκόταν μόνος του σε ένα δωμάτιο.
«Έλεος!» φώναξε ο Δήμος. “Το τέλος του κόσμου σημαίνει να πεθάνουν οι άνθρωποι!”
«Όλοι τους!» είπε η Σελάνα. «Η να βγουν εξωγήινοι από ένα διαστημόπλοιο και να μας συρρικνώσουν».
«Από φαντασία καλά πάμε» είπε η μητέρα τους και χαμογέλασε.
Ο Δήμος απάντησε ότι πράγματι, αυτή η οικογένεια πάει πολύ καλά από φαντασία και κάπως πρέπει να την αξιοποιήσει.
Ο πατέρας τους σήκωσε επιτέλους το κεφάλι του. «Σε αυτό» είπε, «θα συμφωνήσω μαζί σου». Ο Εδώ γαύγισε από το μπαλκόνι, σαν να συμφωνούσε κι αυτός.
«Χρειαζόμαστε ένα σχέδιο» είπε ο Δήμος. «Και δεν θα σηκωθούμε από το τραπέζι αν δεν το βρούμε».
Κοιτάχτηκαν όλοι μεταξύ τους και περιέργως συμφώνησαν. Ακόμη κι η μητέρα τους ανασήκωσε τους ώμους κι αναστέναξε.
Αυτό, στη γλώσσα των γονιών, σημαίνει «εντάξει»...

(κάντε κλικ στο «συνεχίστε την ιστορία» και προσθέστε το κείμενό σας)

 
#
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΟΥ
+1
2012-05-16 00:27
"Αυτό στη γλώσσα των γονιών σημαίνει εντάξει..."
"Λοιπόοοον..."άρχισε να λέει ο Δήμος,μα ξαφνικά
σταμάτησε.Κοίτα ξε τη Σελάνα και τη ρώτησε:
-Καλά τι κάνεις εκεί?
-Εεεε,εγώ εξασκούμαι στοοο πιάνο!Είπε εκείνη καθώς χτυπούσε νευρικά τα δάχτυλά της στο τραπέζι και κοιτούσε έντονα το Δήμο.
"Όπως είπα, νομίζω ότι θα πρέπει να αναμείξουμε
τα ταλέντα μας.Και σίγουρα όλοι θα ξέρουμε ότι χάρη στη μουσική μας θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε κάτι πρακτικό!Έτσι δεν είναι?
(ΣΙΩΠΗ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ)
-Να μαμά, γιατί δεν ξεκινάς να πουλάς όοοολα αυτά τα ρούχα που έχουν μείνει στη γειτονιά?Να, πρώτα θα κρεμάσουμε χαρτιά τριγύρω...
-Μετά θ'αρχίσει να'ρχεται κόσμος ενώ εμείς θα φτιάξουμε ένα μίνι cd για να το πουλάμε πάμφθηνα στους "πελάτες" σου,συμπλήρωσε ο Δήμος,καθώς ο μπαμπάς θα...
-Αρκετά παιδιά!Ο πατέρας σας κ'εγώ θα το σκεφτούμε πολύ σοβαρά...ΟΚ?Πηγ αίνετε τώρα...
"Πάλι κουζινομουρμούρ α"μουρμούρισαν ανόρεχτα τα παιδιά ενώ ο Εδώ ακολούθησε τη"νεολέα"...
 
 
#
giorgos
0
2012-05-16 13:03
ΚΑΘΩΣ ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΠΡΟς ΤΑ ΔΩΜΑΤΙΑ ΜΑς ΑΝΟΡΕΧΤΟΙ, Ο ΕΔΩ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΜΥΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΠΟΥ ΕΜΠΑΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΟΥΔΙΑΔΡΟΜΟΥ. ΠΡΙΝ ΠΡΟΛΆΒΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ -ΟΧΙ ΠΩς ΘΑ ΚΆΝΑΜΕ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΗΛΑΔΗ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ- ΠΗΔΗΞΕ ΕΞΩ ΣΤΟΝ ΚΉΠΟ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΓΥΡΩ ΓΥΡΩ ΜΥΡΙΖΟΝΤΑς ΣΑΝ ΥΣΤΕΡΙΚΟΣ.
ΤΟΤΕ Η ΣΕΛΑΝΑ ΕΙΠΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΟΗΣΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΕΙ: "ΑΝ ΕΒΡΙΣΚΕ ΚΑΝΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΟ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΧΡΗΣΤΟΣ... ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΤΑΙΖΑΜΕ ΑΔΙΚΑ..."
ΟΣΗ ΩΡΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΤΟΥΣΑΝΕ, Ο ΣΚΥΛΟΣ ΕΙΧΕ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΘΕΙ ΣΕ ΜΕ ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΚΗΠΟΥ, ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΔΕΞΑΜΕΝΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΚΥΚΛΟΥς ΜΥΡΙΖΟΝΤΑς. ΟΙ ΚΥΚΛΟΙ ΜΙΚΡΑΙΝΑΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΚΑΤΕΛΗΞΕ ΝΑ ΜΥΡΙΖΕΙ ΕΠΙΜΟΝΑ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ. ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΣΚΑΒΕΙ ΣΑΝ ΤΡΕΛΛΟΣ ΞΕΘΑΒΟΝΤΑΣ ΜΙΣΑ ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΚΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΒΟΛΒΟΥς ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΟΥΛΙΠΕΣ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ.
"ΩΧ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ ΓΚΡΙΝΙΕΣ ΜΟΥ ΜΥΡΙΖΟΥΝΕ ΟΤΑΝ ΤΟ ΔΕΙ ΑΥΤΟ Η ΜΑΜΑ" ΕΙΠΕ Η ΣΕΛΑΝΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΟΥΝΑ ΝΑ ΒΑΛΩ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΣΤΟΝ ΕΔΩ.
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΙΑΙΑ ΠΑΥΣΗ, ΓΥΡΙΣΑΜΕ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΞΑΜΕ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΑΙ ΕΙΠΑ:
"ΣΚΕΓΤΕΣΑΙ ΟΤΙ ΣΚΕΦΤΩΜΑΙ;"
"Ο ΕΔΩ ΒΡΗΚΕ ΘΗΣΑΥΡΟ!!" ΑΠΑΝΤΗΣΕ Η ΣΕΛΑΝΑ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΕΝΗ.
"ΟΧΙ ΒΡΕ ΒΛΑΜΜΕΝΟ" ΕΙΠΑ ΕΓΩ, "ΠΟΥ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΣΤΟ ΚΗΠΟ ΜΑΣ;", "ΕΓΩ ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΝΑ ΚΑΛΙΕΡΓΗΣΟΥΜΕ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΛΑΜΕ ΣΤΗ ΛΑΪΚΗ..."
"ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΤΟ ΧΩΜΑ" ΑΠΑΝΤΗΣΕ Η ΧΑΖΟΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ, ΦΥΣΙΚΑ, ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑ... ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΑΝΟΙΓΕΙ ΟΥΤΕ ΤΙΣ ΣΟΚΟΛΑΤΕς ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΑΤΑΙ ΜΗ ΛΕΡΩΘΕΙ...
"ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΟΜΩς ΝΑ ΦΤΙΆΧΝΟΥΜΕ ΧΑΡΤΙΝΑ!" ΕΙΠΕ ΠΑΛΙ.
 
 
#
baggelis
0
2012-05-16 17:29
Ο Δήμος είχε μάθει ότι δεν πρέπει να κάνει πρόποση γιατί είναι μικρός και δεν καταλαβαίνει τι να πει και γιατί θύμωσε με όλους
 
 
#
maria maria
0
2012-05-17 11:13
Η ιδεα δεν μου φανηκε κακη. "Τελικα αυτη η αδερφη μου μπορει και να μην ειναι τοοσο χαζη" σκεφτηκα.
Τα δυο παιδια κοιταχτηκαν και χωρις αλλες κουβεντες ετρεξαν στο δωματιο της Σελανας. Η Σελανα μαζευε ολα τα χαρτια περιτυλιγματος απο τα δωρα της οικογενειας, καπακια απο ολα τα αναψυκτικα που ειχαμε πιει εδω και χρονια, κομματια απο σπασμενα παιχνιδια, κουρελακια απο υφασμα, ετικετες απο τα ρουχα στο μαγαζι, κουμπια, κλωστες και τα υπολοιματα απο τα μαλλια πλεξιματος της γιαγιας και ενα σωρο αλλα αχρηστα πραγματα τα οποια φυλαγε ταξινομημενα σε κουτια παπουτσιων κατω απο το κρεββατι της. Τωρα ηταν η ωρα να τα χρησιμοποιησομε!
Του Δημου του αρεσε να φτιαχνει οριγκαμι και ειχε φτιαξει με οδηγιες που βρηκε στο youtube, μια ηλεκτρικη κιθαρα.
Ειχε σημειωσει τα βιντεακια με τις πιο παραξενες κατασκευες οριγκαμι. Νεροβομβες, πουλια, λουλουδια, δεινοσαυρους... Σιγουρα δεν θα δυσκολευομαστε να φτιαξουμε ωραια λουλουδια με τα υλικα μου και τις ιδεες του Δημου και οι συμαθητριες μου και οι μαμαδες τους σιγουρα θα αγοραζαν! Δεν ξαναζητουσαμε χαρτζιλικι ποτε πια. Θα φτιαχναμε σιγα σιγα μια βιοτεχνια χαρτινων λουλουδιων και θα καναμε και εξαγωγες!!! Θα μπορουσαμε να ονομασουμε την εταιρια μας ΣΕΛΑΔΗΜ αφου ηταν δικη μου ιδεα...
 
 
#
ΣΤΑΥΡΟΥΛΙΝΑ
0
2012-05-17 22:54
Ξεκινανίσαμε, λοιπόν, την "βιομηχανία" μας (αν και είχαμε μερικές διαφωνίες για το όνομα). Τελικά αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι σαν club με μηστική χειραψία και παρατσούκλια. Ά, ξέχασα να τονίσω ότι ήταν κριφά απ' τους γονείς μας. Μάλιστα, είχαμε δώσει τον παρακάτω όρκο:
Αν στους γονείς μας
κάτι πω,
σε καζάνι
να βραστώ.
Και πράγματι, πέτυχε.
 
 
#
Ε2 94ο Δημ. Σχολείο
0
2012-05-18 18:29
Όμως τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα περιμέναμε. Κατασκευάσαμε πολλά παιχνίδια και όμορφα δώρα και διακοσμητικά όμως μετά από μια εβδομάδα είδαμε ότι δεν είχαμε επιτυχία. Δεν είχαμε πουλήσει σχεδόν τίποτα. Καθόμασταν με τον αδερφό μου θλιμμένοι στον καναπέ του σαλονιού όταν χτύπησε το κουδούνι.
 
 
#
Αγγελική Τσιμπούκα/15 Δ.Σ.Ρεθ.
0
2012-05-18 20:46
Πιστεύω πως οι γονείς μου έχουν τρελαθεί! Αντί να επιμείνουν,τα παράτησαν με την πρώτη δυσκολία.Αχ, μακάρι να γινόμουν τραγουδίστρια και ο Δήμος μουσικός για να κάνουμε μαζί μια συναυλία και να μαζέψουμε λίγα χρήματα.Μπορεί τότε η μαμά να καταφέρει να φτιάξει εκείνο το πληντίριο που πλένει μόνο του που τόσο το ονειρεύεται.Τότ ε θα πάεινα κάνει επίδειξη σαν αυτές που πουλάνε κοσμήματα ή μαγειρικά σκεύη.Το φανταστικό όμως θα ήταν την ώρα που θα έδιχνε πώς αδειάζουμε τις τσέπες ενός παλιού παντελονιού,να έπεφτεστο χέρι της ένα μεγάλο μάτσο χαρτονομίσματα! !!!!!!!!!!!!!!! !Αχ, μακάρι να συνέβεναι κάτι τέτοιο!!! Με αγάπη ,Σελάνα!
 
 
#
Ερρίκος
0
2012-05-18 21:49
Αυτό στη γλώσσα των γονιών, σημαίνει "εντάξει"...
"Έχω μια ιδέα" είπε ο Δήμος αλλά πριν προλάβει να συνεχίσει τον διέκοψε φουριόζα η Σελάνα.
"Στάσου, μην πεις τίποτα! Πάω στο δωμάτιο μου να φέρω το μπλοκάκι μου" είπε με μια ανάσα η Σελάνα. Σε χρόνο dt εκτινάχτηκε από το τραπέζι, σκουντούφλησε στο πόδι της καρέκλας
αλλά απτόητη συνέχισε την κουρσα προς το δωμάτιο, αποφασιστικά.
"Να'μαι πάλι!" είπε μισολαχανιασμέν η καθώς επέστρεφε και κάθισε με γδούπο στην καρέκλα.
"Λοιπόν, συνέχισε Δήμο. Τι περιμένεις; "
(΄Ωρα να πούμε κάτι για το περίφημο μπλοκάκι της Σελάνας: Σ' αυτό γράφει τα μυστικά της και όλες τις ιδέες της.)
"Εεε, αυτό που ήθελα να πω είναι να φτιάξουμε μια μικρή επιχείρηση. Εσύ κ'εγώ θα γράψουμε τραγούδια και θα τα παρουσιάζουμε σε πλατείες και πάρκα. Η μαμά θα μεταποιεί και θα πουλάει τα ρούχα της γιαγιας, ενώ ο μπαμπάς θα φτιάχνει παιχνιδοεφευρέσεις."
"Λοιπόν, τι λέτε; Μπορούμε να ξεκινήσουμε και από αύριο κιόλας".
 
 
#
Σοφια περλεση
0
2012-05-19 01:13
Την επομενη μερα ο Δημος και η Σελενα αρχησαν να γραφουν τραγουδια,η μαμα να τακτοποιει τα ρουχα της γιαγισ για να τα πουλισει και ο μπαμπασ να δημιουργει παιχνιδοεφευρεσ εις.Εκαναν ολες της ετοιμασειες που ειχαν αναλαμβανει ο καθενας τους και αργοτερα .....
 
 
#
Despinadr
0
2012-05-19 18:29
......κι αργότερα άρχισαν να φτιάχνουν το "κατάστημά" τους. Άρχισαν με το καθάρισμα του μαγαζιού τους. Πήραν όλοι σκούπες, φαράσια, σφουγγαρίστρες, ξεσκονόπανα και άρχισαν το καθάρισμα. Σκούπιζαν , σφουγγάριζαν, ξεσκόνιζαν μέχρι που μπορούσαν να δουν το πρόσωπό τους. Μετά η Σέλανα και ο Δήμος άρχισαν να φτιάχνουν αφίσες με σλόγκαν όπως: .....
 
 
#
ΜΑΝΟΣ
0
2012-05-19 19:38
Aφίσες με σλόγκαν όπως "ανακυκλώσαμε τα παλιά μας αντικείμενα" ή "Δεν πετάμε τίποτα". Ήταν Σάββατο. Βγήκαν στη μποστινή αυλή της μεζονέτας και έβαλαν όλα τα αντικείμενα που είχαν κατασκευάσει στα σκαλιά. Στο καθένα έβαλαν ένα αυτοκόλλητο με την τιμή του. Εκείνη τη στιγμή γύρισαν και η μαμά με τον μπαμπά από το σούπερ μάρκετ. "Τι γίνεται εδώ παιδιά;" είπαν. Την μαμά την έπιασαν τα κλάμματα. "Είστε τα καλύτερα παιδιά του κόσμου" είπε. Μέτα έπιασε στα χέρια της ένα από τα λουλούδια της Σελάνας και είπε "Πoλύ ωραίο. ΌΜως είστε μουσικοί, μην το ξεχνάτε αυτό". "Το ίδιο της λέω κι εγώ" είπε ο Δήμος. "Να φτιάξουμε ένα συγκρότημα". Ο πατέρας τους είπε πως αυτή δεν είναι κακή ιδέα. Είχε κάποιον που μπορούσε να τους βοηθήσει...
 
 
#
ΜΑΝΟΣ
0
2012-05-19 19:39
Aφίσες με σλόγκαν όπως "ανακυκλώσαμε τα παλιά μας αντικείμενα" ή "Δεν πετάμε τίποτα". Ήταν Σάββατο. Βγήκαν στη μποστινή αυλή της μεζονέτας και έβαλαν όλα τα αντικείμενα που είχαν κατασκευάσει στα σκαλιά. Στο καθένα έβαλαν ένα αυτοκόλλητο με την τιμή του. Εκείνη τη στιγμή γύρισαν και η μαμά με τον μπαμπά από το σούπερ μάρκετ. "Τι γίνεται εδώ παιδιά;" είπαν. Την μαμά την έπιασαν τα κλάμματα. "Είστε τα καλύτερα παιδιά του κόσμου" είπε. Μέτα έπιασε στα χέρια της ένα από τα λουλούδια της Σελάνας και είπε "Πoλύ ωραίο. ΌΜως είστε μουσικοί, μην το ξεχνάτε αυτό". "Το ίδιο της λέω κι εγώ" είπε ο Δήμος. "Να φτιάξουμε ένα συγκρότημα". Ο πατέρας τους είπε πως αυτή δεν είναι κακή ιδέα. Είχε κάποιον που μπορούσε να τους βοηθήσει...
 
 
#
ΑΜΑΝΤΑ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ
0
2012-05-19 19:40
Παιδιά, μην ξεχνάτε ότι κάνουμε σκυταλοδρομία. Συνεχίζετε από εκεί που σταμάτησε ο προηγούμενος, ναι;
 
 
#
Despinadr
0
2012-05-20 19:22
Την άλλη μέρα, ο μπαμπάς τους είπε, πως είχε μια έκπληξη για εκείνους το απόγευμα. Ο Δήμος και η Σέλενα ενθουσιάστηκαν πολύ και περίμεναν πως και πως το απόγευμα. Κάτα τις 6 η ώρα χτύπησε το κουδούνι....... ..
 
 
#
Άλκηστις
0
2012-05-21 16:12
....άνοιξε η πόρτα και τι να να δουν : ένας σκυφτός άντρας με πορτοκαλί μουστάκι και ανοιχτογάλαζα μάτια, με γέρικη όψη και σαρκώδη χείλια. Τα παιδιά εμβρόντητα παρακολουθούσαν αυτόν τον περίεργο κύριο να τους λέει : "Τι κάνετε παιδιά; Πως πάει το μαγαζί; Είμαι ο Νάφης Σινάφης , η εύκολη λύση όταν υπάρχουν δύσκολες καταστάσεις.Λοι πόν, ποιο είναι το σχέδιο;" . Τα παιδιά στράφηκαν προς τον μπαμπά τους με ένα βλέμμα που ζητούσε έλεος. Η Σελάνα και ο Δήμος κοιτάχτηκαν φοβισμένοι : δεν ήταν ακριβώς αυτό που θέλανε.......
 
 
#
ΚΛΑΡΑ
0
2012-05-21 22:03
OMως ο Σινάφης δεν ήταν τελικά κακός. Είπε στον μπαμπά των παιδιών ότι ένας επιστήμονας ψάχνει για συνεργάτες. Ο μπαμπάς αποφάσισε να τον επισκεφτεί για να του προτείνει διάφορες παράξενες εφευρέσεις. Ο επιστήμονας είχε άσπρα μαλλιά πολύ μακριά και ρώτησε τον μπαμπά αν μπορεί να δουλέψει χωρίς λεφτά για λίγο καιρό. Αυτός το σκέφτηκε και είπε, καλά, αν είναι για λίγο καιρό, μέχρι να δεις τι αχτύπητες ιδέες εχω. Και συμφώνησαν. Κάθε μέρα ο μπαμπάς πήγαινε στο εργαστήριο και έδειχνε τις παλιές του εφευρέσεις. Μια μέρα ο επιστήμονας του είπε: τώρα θα αρχίσω να σε πληρώνω. Αλλά πρώτα...
 
 
#
ΣΤΑΥΡΟΥΛΙΝΑ
+1
2012-05-23 00:20
... θα ήθελα να με βοηθήσεις σε μια τελευταία μου εφεύρεση. Αυτή η εφεύρεση θα βοηθήσει τις σύγχρονες νοικοκυρές με τα άπλυτα ρούχα. Θα είναι ένα πλυντήριο που θα πλένει μόνο του τα ρούχα". Δεν πίστευε στα αυτιά του ο μπαμπάς. Μόλις έφυγε από τη νέα του δουλειά, μπήκε στο σπίτι και είπε τα νέα στη μαμά. Και οι δύο ήταν πολύ χαρούμενοι. Ακόμα και ο Εδώ πηδούσε από τη χαρά του. Μερικές φορές αναρωτιέμαι τι σκέφτεται αυτό το σκυλί!
Ο Εδώ βλέπετε είναι ξεχωριστό "άτομο". Καλά το διαβάζετε "ά-το-μο". Άν, μάλιστα, είχε ημερολόγιο δικό του, θα έγραφε τα εξής:
"Αγαπητό ημερολόγιο,
τις τελευταίες μέρες στο σπίτι είναι όλοι ανάστατοι. Μιά χαρές, μιά φωνές- μιά ήσυχα και ωραία, μιά το σπίτι μοιάζει με σταύλο.Για να μη μιλήσω για τα δύο "κατσαριδάκια"! Να έχουν γεμίσει όλο το σπίτι με κορδέλες, περιτυλίγματα και τα υπόλοιπα πράγματά τους, και να μου λένε "μη το πεις σε κανέναν", λες και επρόκειτο να μιλήσω σε άνθρωπο. "ΚΟΥΝΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΚΟΥΝΑΓΕ"!
 
Subscribe Here



τα βιβλία που αγαπήσαμε

βιβλία που ξεχωρίσαμε

συνδέσεις
bookbook.gr
κλείσιμο