Εφιάλτες στο σχολείο, γράψε την ιστορία

ιστορίες για πολλά χέρια

Εφιάλτες στο σχολείο!

 

Κανείς δεν πιστεύει και κανείς δεν με παίρνει στα σοβαρά. Είμαι μικρός κι ασήμαντος. Είμαι αδύναμος και μόνος.
Στο σχολείο υπάρχει ένα παιδί, πολύ ψηλό, με μεγάλα χέρια σαν γίγαντα και κόκκινα μαλλιά.

Τον λένε Λάμπη κι όλοι τον φοβούνται: έχει μια παρέα από τρομακτικά αγόρια, πιο τρομακτικά κι απ' τον ίδιον. Αλλά ο Λάμπης είναι ο αρχηγός. Νομίζω ότι ένα απ' αυτά τα αγόρια έχει στην τσέπη του ένα σουγιαδάκι. Εγώ τα σουγιαδάκια τα φοβάμαι. Είμαι φιλήσυχος! Δεν μου αρέσει η βία! Καμιά φορά όταν βλέπουμε ταινίες στην τηλεόραση και γίνονται φονικά και κυνηγητά και χύνεται αίμα κλείνω τα μάτια μου με την παλάμη μου. Ο μπαμπάς γελάει. "Κέτσαπ είναι!" λέει.
Δεν είναι για γέλια - και μπορεί να είναι κέτσαπ στην τηλεόραση, φονικά όμως γίνονται στην πραγματικότητα. Χύνεται αίμα!,
Ο κόσμος είναι γεμάτος Λάμπηδες.
Ο Λάμπης ρίχνει κάτω πράγματα και με αναγκάζει να τα μαζεύω. Ανάμεσα στα πράγματα που ρίχνει είμαι κι εγώ ο ίδιος: προχθές με χτύπησε και μ' έριξε στις λάσπες. Όταν το είπα στη δασκάλα, η δασκάλα είπε: "Να είστε φρόνιμοι", λες κι έφταιγα κι εγώ.

Δεν υπάρχει δικαιοσύνη! Κάθε μέρα πηγαίνω στο σχολείο με χτυποκάρδι - φοβάμαι τον Λάμπη και την παρέα του. Φοβάμαι μήπως με σφάξουν...

 

(κάντε κλικ στο «συνεχίστε την ιστορία» και προσθέστε το κείμενό σας)

 

 

 
#
βάνα
0
2012-03-04 22:57
...έτσι κι αύριο που είναι Δευτέρα ξανά, εγώ δε θέλω να πάω στο σχολείο.
Θα είναι πάλι όλοι εκεί και τους φοβάμαι. Από το φόβο και την πίεση έχει αρχίσει να με πονάει
το κεφάλι μου και κανείς δεν πιστεύει αυτό που περνάω.
Όπου παραπονεθώ, μου λένε: “Ε! εντάξει παιδιά είναι και παίζουν”.
Ωραία παιχνίδια. Και πως μπορούν να γελάνε όταν ρίχνουν κάποιον χτυπώντας τον στις λάσπες;
Αστείο είναι αυτό; Εγώ γιατί δεν μπορώ να γελάσω;
Από τη μία με πιάνει να θέλω να τους εκδικηθώ κι εύχομαι να πάθουν κι αυτοί τα ίδια από άλλους,
αλλά αμέσως το μετανιώνω και λέω ότι αυτό δεν είναι σωστό και προσπαθώ να καταλάβω τη συμπεριφορά τους
και τους λόγους που πράττουν έτσι για να τους δικαιολογήσω.
Και βρίσκω απαντήσεις.
Αλλά από την άλλη και με αυτόν τον τρόπο δε βάζουν μυαλό. Θέλω να πω δεν αλλάζει κάτι.
Η συμπεριφορά τους παραμένει η ίδια. Κι εγώ υποφέρω. Κι αύριο είναι Δευτέρα ξανά.
Όσο σκέφτομαι ότι πρέπει να περάσω την καγκελόπορτα του προαύλιου...
φορτωμένος και με όλα αυτά τα βιβλία στην πλάτη μου... και με τα μάτια κάτω για να μην τους βλέπω
- σαν να έχω κάνει κάτι εγώ - ελπίζοντας ότι δε θα με δουν κι αυτοί και θα με αφήσουν ήσυχο...
 
 
#
Άννα
0
2012-03-05 14:08
Αυτή την Δευτέρα, όμως, ο Λάμπης δεν ήρθε στο σχολείο. Και μπορώ να πω οτι ανακουφίσθηκα κάπως. Ο Λάμπης, ως αρχηγός της ομάδας του, είναι αυτός που δίνει τις εντολές και τώρα που λείπει έχω την ελπίδα οτι θα με αφήσουν για λίγο ήσυχο. Μακάρι κάθε Δευτέρα να ήταν έτσι... Αλλά το ξέρω οτι πρέπει με κάποιο τρόπο να το αντιμετωπίσω αυτό. Η μαμά μου λέει οτι η κατάσταση αυτή δεν πρόκειται να αλλάξει από μόνη της και ότι θα πρέπει να μάθω να μην δίνω μεγάλη σημασία. Μου λέει να κοιτάω την δουλειά μου -που είναι τα μαθήματα και το σχολείο- και αν το πράγμα παρατραβήξει να απευθυνθώ σε κάποιο μεγαλύτερο. Δηλαδή, στους δασκάλους μου. Αλλά εγώ φοβάμαι οτι έτσι θα γίνει χειρότερη η κατάσταση.
Η μέρα στο σχολείο πέρασε με σχετική ηρεμία και γυρίζοντας στο σπίτι το μεσημέρι πέρασα έξω από το σπίτι του Λάμπη. Δεν ξέρω γιατί το έκανα αυτό. Ίσως για να σιγουρευτώ πως δεν θα έρθει και αύριο στο σχολείο;;;
Απ' έξω ήταν μαζεμένος κόσμος και όλοι φορούσαν μαύρα. Φοβήθηκα να πλησιάσω αλλά κάτι μέσα μου μου έλεγε να πάω εκεί. Από την ανοιχτή πόρτα της διόροφης μονοκατοικίας φαινόταν ο Λάμπης σε μια γωνία να κλαίει. Από τα σχόλια των ανθρώπων που στέκονταν έξω από το σπίτι κατάλαβα οτι είχε πεθάνει ο παππούς του που ο Λάμπης τον αγαπούσε πάρα πολύ. Στεκόμουν σαν στήλη άλατος στην εξώπορτα, μπερδεμένος χωρίς να ξέρω τι να κάνω. Ο ατρόμητος Λάμπης έδειχνε τόσο αδύναμος. Σχεδόν τον λυπήθηκα και προτού πάρω την απόφαση να γυρίσω την πλάτη και να φύγω το βλέμμα του έπεσε επάνω μου. Με κοιτούσε αμήχανος. Ίσως φοβήθηκε οτι θα μιλούσα στο σχολείο και θα του χαλούσα το ατρόμητο ίματζ που είχε στήσει. Ενστικτωδώς του έκανα ένα νεύμα συμπαράστασης και έφυγα. Την άλλη μέρα, καθώς πλησίαζα στο σχολείο, η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Φοβόμουν οτι την χθεσινή μου περιέργεια θα την πλήρωνα ακριβά από τον Λάμπη και την μικρή του συμμορία. Η αλήθεια είναι οτι η μέρα κύλησε πολύ ομαλά. Πολύ περισσότερο από ό,τι φανταζόμουν και ο Λάμπης με κοιτούσε κάποιες φορές έντονα αλλά όχι με σκοπό να με φοβίσει. Μόλις τελείωσε το σχολείο και ενώ είχα ξεκινήσει για το σπίτι ακούω πίσω μου ένα τρεχαλητό. Φοβισμένος γυρίζω και βλέπω τον Λάμπη. "Μην φοβάσαι" μου είπε. "Σε ευχαριστώ για χθες" μου είπε και έφυγε. Κάτι μου έλεγε οτι είχα απαλλαγεί πια από το βάρος που κουβαλούσα τόσο καιρό.
 
 
#
maria
0
2012-03-06 22:54
Την επόμενη μέρα όμως τα πράγματα πήραν άλλη τροπή. Καθώς γυρνούσα από τα αγγλικά, ο Μιχάλης, το πρωτοπαλίκαρο του Λάμπη με περίμενε έξω από το κλειστό περίπτερο. Το περίπτερο αυτό ήταν παρατημένο από καιρό καθώς ο ιδιοκτήτης του είχε πεθάνει και δεν είχε άλλους συγγενείς. Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και οι σκισμένες τέντες, έτσι όπως κουνιόταν από το αεράκι έμοιαζαν σαν γιγάντια χέρια έτοιμα να με αρπάξουν. Μόλις εμφανίστηκε ανάμεσά τους ο Μιχάλης σάστισα. Ήξερε άραγε για τις εξελίξεις με τον Λάμπη; Τι να έκανα; να φύγω τρέξω ή να συνεχίσω να προχωράω σαν να μη συνέβαινε τίποτα; Κι αν πίσω από το περίπτερο ήταν και η υπόλοιπη συμμορία...
 
 
#
SOTI TRIANTAFILLOU
0
2012-03-08 04:40
Παιδιά, σας προτείνω να μην φερθείτε με καλοσύνη στον Λάμπη. Ο Λάμπης και η παρέα του είναι εχθροί μας στην ιστορία! Δεν μπορούμε να τους παρουσιάζουμε όλους καλούς, θα είναι σαν νερόβραστη σούπα η ιστορία μας. Καταλαβαίνετε; Στο μεταξύ, υπάρχουν παιδιά σαν τον Λάμπη που βασανίζουν τον κόσμο γύρω τους και εκμεταλλεύονται τους αδύναμους... Θέλουμε η ιστορία μας να έχει κάποια σύγκρουση, κάποια αιχμή - άμα τον βάλουμε να κλαίει για τον παππού του, τον ξεφορτωνόμαστε εύκολα. Τι λέτε; Περιμένω να βάλετε τη φαντασία σας να δουλέψει! Ένας Λάμπης με βλέμμα μοχθηρό! Κάνει φρικτά πράγματα! Άντε, έχουμε φτάσει κιόλας στην Πέμπτη! Μα, τι κάνετε όλη την εβδομάδα;;;
 
 
#
athinahatzi
0
2012-03-09 19:33
...τότε δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα ούτε να φύγω , ούτε να τρέξω , απλώς να μείνω και να τις φάω για τα καλά.Κι από τότε δεν ξαναβγήκα πουθενά μόνη μου, γιατί φοβόμουνα μη φάω ξύλο,αλλά και στο σχολείο έμενα μέσα στην τάξη.Έτσι μετά από λίγο καιρό αφού κατάλαβαν τι παιδί είναι ο Λάμπης κι η παρέα του,δηλαδή η συμμορία του πήραν ένα γερό μάθημα και μετά από ένα μήνα αφού πήραν όλοι τους αποβολή, τους είπαν ότι σε περίπτωση που μάθουν να φέρονται καλά σε όλους και τους εξετάσουν διάφοροι γιατροοί, δηλαδή ψυχίατροι και είναι καλά τα αποτελέσματα,τό τε μπορεί τους δεχθούν πάλι.
 
 
#
Ιωάννα
0
2012-03-09 20:43
Τώρα όμως τον λυπάμε τον Λάμπη, αλλά τι να κάνω κι εγώ;Ti του έφτεξα που του άρεσε να με χτυπάει;Tώρα καλά να πάθει! Την επόμενη, έμαθα από την ξαδέλφη μου[που το έψαξε], ότι το επίθετο του Λάμπη είναι Γκούδρας, το είπα στα παιδιά και τον κοροιδεύανε και τον λέγανε μπούρδα.
 
 
#
Μύρτα
0
2012-03-09 22:46
Τότε είχε θυμώσει τόσο πολύ που άρχισε να φωνάζει.Μόλις μαζεύτηκαν όλοι οι δάσκαλοι άρχισε να κλαίει. Η δασκάλα Σοφία τον ρώτησε τι έγινε εκείνος της απάντησε πως των βρίζαμε πολύ άσχημα (ενώ δεν ήταν καθόλου αλήθεια). Η κ.Σοφία είπε να μην τον πειράζουμε και μας έβαλε τιμωρία 15 ξυλιές στα χέρια με τον χάρακα.Μόλις έφυγε η κ. ο Λάμπης άρχισε να γελάει και να συζητάει κάτι(δεν κατάφερα να ακούσω)με την ομάδα του.Δεν είχα καταλάβει πολύ καλά τι έγινε,αλλά κάτι που είχα καταλάβει 100% ήταν ότι μας κορόιδεψε όλους...
 
 
#
SOTI TRIANTAFILLOU
0
2012-03-10 23:18
Παιδιά, όπως ελπίζω ότι θα δείτε, κράτησα λίγα πράγματα από τα γραπτά σας περί Λάμπη, διότι πάθατε φαντασιόσταση - μην ψάχνετε τη λέξη στο λεξικό, δεν υπάρχει, σημαίνει όμως "στάση φαντασίας", έλλειψη φαντασίας. Είναι μια ασθένεια! Επαναλαμβάνω τη συμβουλή: αν οι συγγραφείς έγραφαν μόνο για τα προσωπικά τους βιώματα θα είχαμε βουλιάξει σε βαθιά χασμουρητά. Για να το θέσω διαφορετικά: όποιοι συγγραφείς μάς διηγούνται ξανά και ξανά τη ζωή τους, πιστεύουν μεν ότι η ζωή τους είναι σούπερ-καταπληκ τική, μοναδική και απίστευτη αλλά εμείς, ως αναγνώστες, πλήττουμε τρομερά. Γι' αυτό, αυτή την εβδομάδα θα περιμένω ΤΡΕΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, όχι καθημερινά βιώματα και σκέψεις. ΤΡΕΛΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ.
 
 
#
ΑΛΚΗΣΤΙΣ
0
2012-03-11 13:20
.....ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΔΗΛΑΔΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΒΕΡΗ ΠΛΕΚΤΑΝΗ !! ΣΙΓΟΥΡΑ Ο ΛΑΜΠΗΣ ΚΑΤΙ ΣΧΕΔΙΑΖΕ ΜΕ ΤΗΝ ΦΡΙΚΤΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΟΥ ! ΑΛΛΑ ΤΙ ; ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΕΡΕΥΝΗΣΩ ΤΟ ΘΕΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΩ ΤΙ ΕΞΩΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΒΑΣΑΝΙΖΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΗΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ .Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ , ΜΕ ΕΜΕΝΑ ΩΣ ΠΡΩΤΟ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΠΟΥ ΕΓΩ ΕΦΤΙΑΞΑ : ΟΕΛΤ (Οράνωση Εκστρατείας κατα της ΛαμποΤρομοκρατι ας ) ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΩ ΗΤΑΝ ΝΑ ΜΑΖΕΨΩ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΜΕΛΗ . ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ 'ΚΑΚΟΠΟΙΗΘΕΙ' ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΜΠΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΣΑ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΞΗ . ΣΥΝΕΝΟΗΘΗΚΑΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΑΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΥΡΙΟ ΜΙΑ ΩΡΑ ΠΡΙΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ . ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΣΑ ΣΠΙΤΙ ΕΙΧΑ ΠΟΛΥ ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΑΝΟ ΚΑΙ ΕΚΑΤΣΑ ΝΑ ΒΡΩ ΤΟΝ ΕΞΩΠΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ . ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΡΩΙ ΛΟΥΣΤΗΚΑ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΑΣΤΗΚΑ ΣΑΝ ΚΥΡΙΟΣ ΑΦΟΥ ΕΓΩ ΗΜΟΥΝ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΑΣΕ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΟΕΛΤ ΗΤΑΝ ΚΑΙ Η ΑΥΡΑ , ΤΟ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ . ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΑΜΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ (ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΧΑΛΑΣΜΕΝΗ )ΚΑΙ ΜΠΗΚΑΜΕ ΜΕΣΑ . ΠΡΟΧΩΡΗΣΑΜΕ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ , ΜΑ ΟΤΑΝ ΦΤΑΣΑΜΕ ΜΙΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΗ ΕΚΠΛΗΞΗ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ........
 
 
#
ΣΤΑΥΡΟΥΛΙΝΑ
0
2012-03-11 15:41
Δεν αντέχω, πλέον άλλο αυτή την κατάσταση! Αφού, λοιπόν, τα συλλογίστηκα με τον εαυτό μου αποφάσισα να στηριχτώ στα πόδια μου. Όμως, τι μπορεί να κάνει ένα μικρόσωμο, αδύναμο παιδί σαν κι εμένα; Αφήστε που ήμουν και σε μικρότερη τάξη! Έπρεπε με κάποιον τρόπο να αντιμετωπίσω αυτά τα προβλήματα. Αποφάσισα λοιπόν να ξεκινήσω κάποια πολεμική τέχνη, ώστε να ανεβάσω την αυτοπεπήθησή μου. Οι γονείς μου συμφώνησαν( ευκαιρία να γυμναστώ λιγάκι). Ο πατέρας μου, μάλιστα, μου πρότεινε να αρχίσω τζούντο. Συμφώνησα.
Την πρώτη μου μέρα ήμουν κατενθουσιασμέν ος. Έλα, όμως, που κι ο Λάμπης ήταν γραμμένος στην ίδια σχολή. Όπως καταλαβαίνετε, λοιπόν, στη σχολή παιρνούσα χειρότερα απ' ότι στο σχολείο. Κι έχω πολλά επιχειρήματα γι' αυτό:
Πρώτα απ' όλα καθημερινά δεχόμουν τα πειράγματά του, τα οποία μάλιστα συνήθως αφορούσαν το ελάχιστο, σωματικό μου ύψος. Συνεπώς με έσπρωχνε, με ποδοπατούσε και με θεωρούσε μυρμήγκι. Το χειρότερο, όμως, ήταν στα αποδυτήρια, όταν ο δάσκαλος δεν μας παρακολουθούσε! Με έδερνε μέχρι να ικανοποιηθεί, με σχολίαζε και μου υποδυόταν τον άνδρα, το στηβαρό παλικάρι.
Όλες αυτές τις ημέρες ήμουν μουτρομένος και δεν μιλούσα σχεδόν ποτέ σε κανέναν. Είχα απομονωθεί από τους πάντες και τα πάντα. Μέχρι που έφτασε, επιτέλους, εκείνη η μέρα, κατά την οποία αποκαλύφθηκαν όλα.
Ήταν μια ηλιόλουστη, καλοκαιρινή ημέρα. Πλησίαζε η ημέρα όπου τα σχολεία θα έκλειναν. Ενώ γυρνούσα απο το σχολείο και κόντευα να φτάσω στο σπίτι μου, άκουσα φωνές που με εμπόδισαν να συνεχίσω το δρόμο μου. Κοίταξα γύρω μου. Οι φωνές προέρχονταν από το σπίτι του Λάμπη. Άκουγα μέχρι και τον ίδιο που φώναζε: "Μη μπαμπά, μη! " Κατάλαβα ότι αυτό δεν με αφορούσε και ότι αν έμενα έστω και λίγο ακόμη και με έβλεπε ο Λάμπης, θα τις έτρωγα. Έτσι έφυγα τρέχοντας. Δεν μίλησα σε κανέναν γι' αυτό. Παρ' όλα αυτά το συλλογιζόμουν συνέχεια. "Να γιατί είναι νταής" έλεγα συνεχώς στον εαυτό μου." Στην πραγματικότητα είναι ένα παιδί. Ένα παιδί το οποίο δεν έχει να στηριχθεί. Είναι καθήκον μου, λοιπόν, να τον στηρίξω εγω."
Έτσι κι έκανα. Την επομένη πήγα και τον βρήκα. Ευτυχώς ήταν μόνος του. Πλησίασα....
 
 
#
Ιωάννα
0
2012-03-11 17:33
...μα κατάλαβα πως ο μπαμπάς του, του είχε απαγορεύσει να πηγαίνει στο μάθημα τζούντο. Αχ! Τι ανακούφιση για εμένα. Εκείνη την ώρα μου ήρθε στο μυαλό μία ιδέα. Θα έβρισκα το θάρρος να πάω να μιλήσω στο μπαμπά του Λάμπη, για να του πω όλα όσα γίνονταν στο σχολείο και στο τζούντο και με τα άλλα παιδιά. Όταν του το έιπα του κ. Αντώνη, δεν πίστευε στα μάτια του. Έτσι όπως ήταν η έκφραση στο πρόσωπό του, νόμιζα ότι θα χιμίξει καταπάνω μου!
 
 
#
SOTI TRIANTAFILLOU
0
2012-03-11 17:59
Mόλις τελείωσα την ιστορία σχεδόν μόνη μου, εφόσον λίγοι συμμετείχατε (*&%$#@Χ!>+) - τα σημαδάκια ξέρετε σε τι αντιστοιχούν- τρία παιδιά μπήκαν την τελευταία στιγμή και πρόσθεσαν δυο θαυμάσιες ιδέες: το τζούντο και την οργάνωση εναντίον της Λαμποτρομοκρατί ας. Οπότε, θα μπορούσε να συνεχιστεί έτσι η ιστορία μας: με μια ομάδα κρούσης εναντίον της Λαμποτρομοκρατί ας που μαθαίνει τζούντο και σταματάει την αδικία. Ο Λάμπης δεν χρειάζεται καλά αισθήματα! Χρειάζεται αντεπίθεση! Λοιπόν, σε λίγο διαβάστε αυτά που έγραψα εγώ: δεν είναι πολύ μακριά από αυτές τις ιδέες.
 
 
#
Ιωάννα
0
2012-03-11 19:07
Μόλις έφυγα, άρχισα να κρυφογελάω. Την άλλη μέρα στο σχολείο, είπα στην Αύρα, να πει στα υπόλοιπα παιδιά, ότι αύριο, 5 η ώρα, θα έχουμε συνάντηση για τη Λέσχη Ανάγνωσης ...ε ...εμ ...για τη Λέσχη Λαμποτρομοκρατί ας, στο σπίτι μου. Στην Αύρα, δεν μίλησα έτσι εύκολα. Όλο μου το απόγευμα χάλασα, για να κάνω πρόβες, τι θα της πω, αλλά και πάλι θάλασσα, τα έκανα. Όταν της ζυτήσω να με παντρευτεί[ που θα το κάνω σίγουρα ] τι θα της λέω; Ότι θέλω να κρεμαστώ από τη σφουγγαρίστρα, του σπιτιού της; Τέλος πάντων, ας τα αφήσουμε αυτά και ας πάμε στην ανυπομονεσία μου, για αύριο στις 5. Γιατί άραγε να ανυπομονώ τόσο μα τόσο πολύ; Επειδή...
 
 
#
Nίκος Σ.
0
2012-03-11 19:15
Δεν έχω.
 
Subscribe Here



τα βιβλία που αγαπήσαμε

βιβλία που ξεχωρίσαμε

συνδέσεις
bookbook.gr
κλείσιμο