Μια ιστορία πειρασμών, γράψε την ιστορία

ιστορίες για πολλά χέρια

Μια ιστορία πειρασμών

Συμβαίνει κάτι τρελό και παράξενο, κάτι τρελοπαράξενο. Το λέω σ’ εσάς και περιμένω κάποια κατανόηση.
Ακούω φωνές!
Μου έχουν πει ότι όταν κάποιος ακούει φωνές μέσα στο μυαλό του τον πάνε στο γιατρό και ο γιατρός τού δίνει χάπια. Εγώ δεν ακούω φωνές μέσα στο μυαλό μου, τις ακούω έξω από το μυαλό μου: οι φωνές έρχονται από το ψυγείο, από τα πιάτα, από την ψωμιέρα, από τα ντουλάπια της κουζίνας. Όταν περνάω έξω από παγωτατζίδικο ακούω φωνές. Όταν περνάω έξω από τυροπιτάδικο ακούω φωνές. Όταν περνάω έξω από ζαχαροπλαστείο ακούω φωνές – σ’ αυτή την περίπτωση πρόκειται για εκκωφαντικές κραυγές!
Δεν ξέρω αν υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που ακούνε τέτοιες φωνές - φοβάμαι μήπως πάσχω από κάτι τρομερό.

Αποφάσισα να γράψω την ιστορία μου χθες, όταν ο μπαμπάς μού έβαλε στο πιάτο μια σαλάτα με καρότα, λάχανα και κάτι άλλες πρασινάδες.
Περίμενα ότι θα ακούσω μια φωνή, τη φωνή του καρότου, του λάχανου και της πρασινάδας – ότι θ’ ακούσω έστω έναν ψίθυρο- αλλά δεν άκουσα τίποτα. Κι ύστερα, όταν σηκώθηκα λυπημένη από το τραπέζι, πλησίασα άθελά μου τον καταψύκτη όπου ξέρω ότι υπάρχει παγωτό και τότε άκουσα πάλι τις φωνές...

(κάντε κλικ στο «συνεχίστε την ιστορία» και προσθέστε το κείμενό σας)

 

 

 
#
Αγγελική Λάλου
0
2012-02-27 11:59
Έβαλα τα χέρια μου στα αφτιά μου. Προσπάθησα να τα κλείσω για να μην ακούω άλλο. Μάταιο, εξακολουθούσα να ακούω ξεκάθαρα. «Έλα, Μαργαρίτα, γιατί αντιστέκεσαι. Είμαι το αγαπημένο σου παγωτό εδώ και χρόνια και το ξέρω. Έχω στρώσεις άσπρης, μαύρης και καφέ σοκολάτας, κομματάκια μπισκότου και σιρόπι καραμέλας. Διαθέτω ένα συνδυασμό μοναδικής απόλαυσης και όλοι υποκλίνονται στη γεύση μου. Μόνο εσύ τελευταία μου έχεις γυρίσει την πλάτη κι έχω αρχίσει να λιώνω από τη στεναχώρια μου…» Πίεσα πιο πολύ τις παλάμες μου στα αφτιά μου, τόσο που λίγο ακόμα και θα έσπαγα το τύμπανο, άρχισα και να σιγοτραγουδάω για να καλύψω τη φωνή του παγωτού, ωστόσο επειδή δεν μπορούσα άλλο αυτό το βασανιστήριο, κρύφτηκα στο δωμάτιό μου. Εκεί πίστευα πως ήμουν ασφαλής.
Μα τι είχα πάθει και ξαφνικά άρχισαν να μου μιλάνε τα γλειφιτζούρια στο περίπτερο και όλοι οι γλυκοί πειρασμοί. Προσπάθησα να θυμηθώ πότε πρωτοάρχισε αυτό το κακό με τις παράξενες φωνές. Χμ, πρέπει να ήταν την Τετάρτη το πρωί. Ξύπνησα και πήγα να πλύνω τα δόντια μου, όταν ξαφνικά άκουσα έναν μακρινό ψίθυρο που μου έλεγε: «μπλιαχ, πρωί πρωί οδοντόκρεμα, θα σου χαλάσει τη γεύση και δεν θα μπορείς να απολαμβάνεις τα γλυκά…». Στην αρχή δεν έδωσα σημασία, φαντάστηκα ότι θα ήταν το ραδιόφωνο και καμιά καινούργια διαφήμιση. Στη συνέχεια πήγα στην κουζίνα για να φάω το πρωινό μου. Είχα αποφασίσει να αλλάξω διατροφικές συνήθειες, θα έτρωγα κάτι θρεπτικό και υγιεινό. Προσπέρασα, τα κρουασάν βουτύρου, το σοκολατένιο γάλα, τα μπισκότα και πήρα ένα μπολ με δημητριακά και έριξα κατσικίσιο γάλα. Όταν μπήκε μέσα η μαμά μου νόμιζε ότι της ετοίμασα το πρωινό της, ο καφές μόνο έλειπε. Όταν της είπα ότι ήταν το δικό μου πρωινό, δεν πίστευε στα μάτια της. Η μαμά έκανε το σταυρό της αλλά χάρηκε πολύ, μου είπε μπράβο, χαμογέλασε πλατιά και μου έδωσε κι ένα γλυκό φιλί. Το μόνο γλυκό που θα μου επέτρεπα στο εξής. Είχα αποφασίσει να κόψω τα γλυκά. Αυτό ήταν…μου ήρθε η επιφοίτηση, από τη στιγμή που πήρα την απόφαση να σταματήσω να τρώω όλα αυτά τα παχυντικά και γεμάτα ζάχαρη τέρατα, άρχισα να ακούω και τις φωνές παραπόνου και τα παρακάλια τους. Ώστε αυτό ήταν, μου είχαν κηρύξει τον πόλεμο. Αν ήθελαν πόλεμο, θα τον είχαν. Δεν θα το έβαζα στα πόδια και ούτε θα παραδιδόμουν εύκολα. Είχα δώσει όρκο…
Α, ναι, ξέχασα να σας πω… Το προηγούμενο απόγευμα είχα πάει στον οδοντίατρο. Μέχρι τότε δεν φοβόμουν την επίσκεψη ρουτίνας. Αλλά μετά το πρώτο μου σφράγισμα και τον πόνο που ένιωσα, η σχέση μου με τα δόντια μου αλλά και τα γλυκά άλλαξε για πάντα. Δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να ξαπλώσω ξανά στην πολυθρόνα του πόνου και να έρθω αντιμέτωπη με τα λέιζερ, τα τρυπάνια και όλα αυτά τα σύνεργα πόνου που δεν ξέρω πώς τα λένε και ούτε θέλω να μάθω. Στο εξής θα έπλενα πρωί-βράδυ τα δόντια μου και θα έκοβα τα γλυκά. Αλλά φαίνεται ότι αυτό το δεύτερο δεν ήταν τόσο εύκολο. Δεν είχαν περάσει παρά λίγες μέρες από την απόφασή μου και είχα αρχίσει να ακούω παντού φωνές. Έπρεπε να περάσω στην αντεπίθεση… αλλά πώς;
 
 
#
pola
0
2012-02-28 13:09
Αποφάσισαν να θέσω περιορισμούς στον εαυτό μου. Έπρεπε να τρώω περισσότερα φρούτα.
 
 
#
SOTI TRIANTAFILLOU
0
2012-02-28 19:37
Αγαπητά παιδιά και μπαμπαδομαμάδες , μην στρέψετε την ιστορία σε κάτι διδακτικό διότι θα γίνει βαρετή. Οπωσδήποτε, στο τέλος, θα προκύψει μια έμμεση πρόταση αλλά όχι σαν σύνθημα: ΤΡΩΤΕ ΦΡΟΥΤΑ! ή ΜΗΝ ΤΡΩΤΕ ΓΛΥΚΑ! διότι, σ' αυτή την περίπτωση, δεν γράφουμε ιστορία, γράφουμε οδηγίες περί διατροφής. Με πιάνετε;
 
 
#
εγω ποιος να ειμαι
0
2012-02-29 01:24
Το βασανιστήριο συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες.
Μόνο που με το πέρασμα του χρόνου, σιγά-σιγά κι άλλα τρόφιμα αποκτούσαν φωνή. Σιγανή στην αρχή, που φαίνεται όμως πως δυνάμωνε μέρα με την ημέρα.
Σήμερα το πρωί για παράδειγμα, στο μπάνιο, άκουσα τις δύο οδοντόπαστες (του μπαμπά με γεύση μέντα και τη δική μου, με γεύση βατόμουρο) να συζητάνε χαμηλόφωνα. Στην αρχή ξαφνιάστηκα, αλλά το είχα πάρει πια απόφαση πως άρχισα να τρελαίνομαι και δεν έδωσα περισσότερη σημασία.
Καθώς έβγαλα το καπάκι όμως για να βάλω λίγη οδοντόπαστα στην οδοντόβουρτσα μου, τα πράγματα χειροτέρεψαν:
"Εεεε εσύ", άκουσα να λέει μια φωνή, ενώ συγχρόνως οι κόκκινες ρίγες της οδοντόπαστας κουνήθηκαν λίγο.
Φυσικά δεν τόλμησα να βάλω στο στόμα μου την οδοντόβουρτσα με την "ζωντανή" οδοντόπαστα, και μουρμούρισα σαν χαζός, "σε μένα μιλάτε;" κοιτώντας κλεφτά και στον καθρέφτη να δώ πόσο χαζός φαινόμουνα.
"Ναι εσύ..." συνέχισε, "το βρίσκεις σωστό κάθε πρωί και βράδυ να με βάζεις στο βρωμόστομα σου, να με τρίβεις στα κιτρινισμένα από τα γλυκά βρωμόδοντα σου και αφού με τρίψεις και με ξεζουμίσεις, να με φτύνεις και να φευγεις;"
Ξεροκατάπια...
πέταξα κάτω ότι κρατούσα στα χέρια μου και βγήκα τρέχοντας από το μπάνιο.
 
 
#
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ
0
2012-03-01 00:06
Κάτι δεν πήγαινε καλά! Δεν γινόταν ξαφνικά να μου μιλάνε άψυχα αντικαίμενα! Αποφάσισα να κάνω μια έρευνα. Πήγα στο γράφείο του μπαμπά και κατέβασα από τη πελώρια βιβλιοθήκη όσα βιβλία είχαν σχέση με δόντια, διατροφή και παραμύθια με φρούτα, δόντια, οδοντόκρεμες και... κάτι μικρά πλασματάκια μεσα στο στόμα να μιλάνε. Αυτό είναι!, σκευτηκα. Αποκλείεται να μου μιλούσαν τα φαγητά και η οδοντόκρεμα, μάλλον μου μιλούσαν αυτά τα πλασματάκια.
Διάβασα τον τίτλο του βιβλίου. "Τερηδόνα" έγραφε.
 
 
#
εγω ποιος να ειμαι
0
2012-03-01 00:26
Τώρα πια είχα μπερδευτεί εντελώς.
Εκεί που πίστευα πως είχα καταλάβει τι συμβαίνει και πως οι φωνές που άκουγα ήταν από κάθε είδους φαγώσιμο, ξαφνικά έμπαινε στο κόλπο και η τερηδόνα.
Είδα τις φωτογραφίες, φρικη αυτή η τερηδόνα. Τι μου έμελε να πάθω...
Ασυναίσθητα, έβαλα το χέρι μου στην τσέπη και έπιασα το γλειφιτζούρι που φύλαγα εκεί από το πρώτο διάλειμμα.
Η κατάσταση περιπλέχτηκε άσχημα: Μόλις ξετύλιξα τη ζελατίνα και ετοιμάστηκα να δώσω την πρώτη γερή γλυψιά, "επιτέλους με θυμήθηκες..." άκουσα πάλι τη φωνή, "όλη μέρα εδώ μόνη μου..."
Θεώρησα τα λόγια αυτά σαν προτροπή να συνεχίσω, και θα το έκανα, αλλά το μάτι μου έπεσε ξανά στις μαύρες τεριδονιασμένες φωτογραφίες.
Έπρεπε να διαλέξω... απόλαυση ή υγεία;
 
 
#
Άννα, Πέρσα, Θεοδώρα
0
2012-03-01 18:30
Την επόμενη μέρα που πήγα στο σχολείο άκουσα φωνές από το κυλικείο. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Κάθε φορά που είμαι δίπλα σε φαγητά που λατρεύω ακούω φωνές. Μάλλον φταίει το ότι έχω να φάω γλυκό έναν ολόκληρο μήνα.
Σήμερα το απόγευμα μην αντέχοντας άλλο πήγα στο ζαχαροπλαστείο και έφαγα ένα ολόκληρο κέικ. Ήταν το καλύτερο κέικ που έχω φάει.
Όταν πήγα σπίτι τίποτα δε φώναζε πια. Ήταν όλα ήσυχα και ήρεμα. Το μόνο που χρειαζόμουν ήταν ένα απλό γλυκό.
Είμαι χαρούμενη γιατί τελικά δεν ήμουν τρελή, απλά ήθελα να φάω γλυκό.
Μάλλον οι φωνές ήταν άκουσμα της υπογλυκαιμίας .

ΤΕΛΟΣ
 
 
#
SOTI TRIANTAFILLOU
0
2012-03-01 19:11
Παιδάκια, μην τελειώσετε την ιστορία έτσι. Είναι άδοξο αυτό το τέλος... Μια ιδέα είναι η εξής: η μικρή μας ηρωίδα μαθαίνει να ακούει χαμηλότερους και αρμονικότερους ήχους από φαγητά που μέχρι σήμερα τής φαίνονταν βουβά. Επίσης, μην ακολουθήσετε τον δρόμο της οδοντόκρεμας γιατί θα μας οδηγήσει σε διαφορετική ιστορία. Τέλος, ένα ορθογραφικό λάθος που κάνουν πολλοί Έλληνες: "γλείφω" και "γλύφω". Το πρώτο αναφέρεται στο παγωτό (ας πούμε), το δεύτερο αναφέρεται στο γλυπτό (γλύπτης κτλ). Συνεννοηθήκαμε ή να συνεχίσω;
 
 
#
ΑΝΘΟΥΛΑ
0
2012-03-01 21:20
- Τέλος; Όχι και τόσο! ακούστηκε μια φωνή που μάλλον ερχόταν από μέσα μου.
- Δεν τελείωσα ακόμα τη δουλειά μου! είπε ξανά.
Αμέσως έτρεξα στους γονείς μου για να τους το πω. Εκείνοι προτίμησαν να πάμε κατευθείαν στον οδοντίατρο. Εγώ όμως προσπάθησα να τους πείσω αλλά εκείνοι
δεν άλλαξαν γνώμη. Όταν φτάσαμε στο οδοντιατρείο ο οδοντίατρος μου είπε:
- Απ’ ότι φαίνεται θα χρειαστεί να κάνεις όχι μόνο ένα σφράγισμα αλλά πολλά.
Φαίνεται ότι δεν έκανες αυτά που σου είπα.
Για μια στιγμή ξέχασα το φόβο που είχα για τον οδοντίατρο και τον κοίταξα με γουρλωμένα μάτια:
- Ξέρετε εγώ τελευταία άκουγα πολλούς ψιθύρους όπου ερχόντουσαν από τα γλυκά και...
- Ψιθύρους ε; έκανε ο οδοντίατρος με περιέργεια.
Μετά από λίγο γύρισε προς τα εμάς και συνέχισε τη δουλειά του. Όταν βγήκαμε από
το οδοντιατρείο ρώτησα τη μαμά μου εάν ήξερε γιατί ο οδοντίατρος έδειξε τόση περιέργεια .
Εκείνη μου απάντησε ότι δεν ήξερε αλλά θα χρειαστεί να σταματήσω τα γλυκά
γιατί εάν συνεχίσω να τα τρώω τότε θα μου χαλάσουν τα δόντια. Όταν το
άκουσα αυτό τότε θυμήθηκα τους ψιθύρους απ’ όλα τα γλυκά και μου ‘ρθε να βάλω τα κλάματα. Δεν ήθελα να ξαναρχίσουν οι ψίθυροι.
- Ούτε εγώ θέλω! ακούστηκε ξανά μία φωνή.
- Μα ποια είσαι; ρώτησα εγώ.
- Εγώ είμαι η δόνα τερηδόνα. απάντησε εκείνη.
- Πώς ήρθες εδώ; ξαναρώτησα.
- Άσε εμένα και πες μου γι’ εσένα. Τι έχεις πάθει και φοβάσαι τη φωνή μου;
- Εσύ μιλάς, κι εγώ ακούω ψιθύρους;
- Ναι, εγώ.
- Ευχαριστώ! είπα γεμάτη χαρά.
Την επόμενη μέρα ο οδοντίατρος μου έφτιαξε τα δόντια και δεν ξανάκουσα ποτέ κανέναν ψίθυρο.
 
 
#
ELENA
0
2012-03-02 12:16
Εκείνη τη στηγμή άνοιξα τη κατάψυξη και είδα έναν μεγάλο μαύρο κύκλο που στριφογύριζε σαν την τρίπα του όζοντος.Ξαφνικά άρχισε να με τραβάει και στο τέλος βρέθηκα σε μια χώρα γεμάτη γλυκά.
Τα σπίτια ήταν φτιαγμένα από καραμέλες, οι δρόμοι από σοκολάτες ,τα μαγαζιά από ζάχαρη και τα φυτά από γλειφιτζούρια σε σχήμα φύλλων.
Εγώ συνέχιζα να τα παρατηρώ μέχρι που σκόνταψα πάνω σε ένα σκυλάκι.Αυτό με ρώτησε πως βρέθηκα στα μέρη τους και εγώ τρόμαξα όταν είδα ότι μηλούσε αλλά του είπα όλη μου την ιστορία.Εκείνος με κατάλαβε και με πήγε στο κέντρο της πόλης για να με συστήσει σε όλους τους γλικοπολίτες.
 
 
#
Άννα, Πέρσα, Θεοδώρα
0
2012-03-02 17:23
Δεν ξανάκουσα ψίθυρο από την Δόνα Τερηδόνα, όμως όταν πήγα σπίτι άρχισα να ακούω δυνατές φωνές από τα λαχανικά και τα φρούτα που ήταν πάνω στον πάγκο. Κοίταξα και είδα ένα τεράστιο καρότο να φωνάζει.
-Τι έχεις και φωνάζεις; Του λέω εγώ μην πιστεύοντας ότι μιλάω σε ένα λαχανικό.
-Με έχεις παραμελήσει.
¬-Αφού εγώ σε τρώω συνέχεια το τελευταίο διάστημα!
-Ναι αλλά όχι όσο θα έπρεπε.
Πήρα ένα πιρούνι και άρχισα να τρώω όλα τα λαχανικά που υπήρχαν πάω στον πάγκο. Μα τι μου συνέβαινε; Πήγα στο δωμάτιο μου και ξάπλώσα στο κρεβάτι μου….
 
 
#
Αναστασία, Αρίστος, Ντίνος
0
2012-03-02 18:00
Ήρθε το πρωί. Ετοιμάστηκα και πήγα στην κουζίνα να μαγειρέψω.
Ήμουν πολύ χαρούμενη, αλλά μόλις άνοιξα το ψυγείο κάτι φοβερό συνέβη. Τα λαχανικά στέκονταν μπροστά μου με ένα μεγάλο στόμα και μιλούσανε. Μιλούσανε όμως με ένα τρόπο διαφορετικό. Σα να παρακαλούσανε. Φοβήθηκα μήπως πάθω τίποτα. Έκλεισα το ψυγείο και έτρεξα αμέσως στο δωμάτιό μου.
 
 
#
Μαριλ., Παναγ., Στέφ., Δαν.
0
2012-03-02 18:08
Λίγο αργότερα μπήκε κι αυτή! Ο μόνος άνθρωπος που με παρηγορούσε. Η αδερφή μου! Με πήρε αγκαλιά και με ρώτησε τι έγινε και γιατί είμαι κουκουλωμένη με ένα σωρό λαχανικά, φρούτα αλλά ΟΧΙ παγωτά!!!
Στην αρχή αρνήθηκα να της απαντήσω γιατί φοβήθηκα ότι δεν θα με πιστέψει. Άσε που θα με κορόιδευε. Από την επιμονή της κατάλαβα ότι θέλει να μάθει τι έγινε και έτσι υπέκυψα και τόλμησα να της απαντήσω, παρόλο που ήταν δύσκολο για την ψυχολογία μου.
Αφού της εξήγησα έβγαλε ένα μικρό γέλιο από το στόμα της λες και το είχε πάρει από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Προσπάθησα να την ηρεμίσω, γιατί της ήρθε λίγο απότομα. Δεν κατάλαβα πως δεν το είχε μάθει εδώ και εβδομάδες ότι άκουγα φωνές!
Με κορόιδεψε αφάνταστα. Ξαφνικά, της κόπηκε το γέλιο και μου είπε να της φέρω λίγο νερό. Εγώ υπάκουσα και πήγα στην κουζίνα για να της φέρω το νερό. Έτσι όπως άνοιξα το ψυγείο, άκουσα το μεγάλο μπολ παγωτού να μου λέει δυστυχισμένο:
- ΦΑΕ ΜΕ ,ΦΑΕ ΜΕ , ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΛΟΥΣΙΑ ΓΕΜΙΣΗ ΠΡΑΛΙΝΑΣ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ, ΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΑΣΠΡΗΣ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ, ΣΙΡΟΠΙ ΒΥΣΣΙΝΟ ΚΑΙ ΒΑΛΕ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΕΡΙΚΑ ΜΠΑΛΑΚΙΑ MALTISERS! OΛΑ ΑΥΤΑ ΣΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΛΑΧΤΑΡΙΣΤΗ ΕΝΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΓΕΥΣΗΣ ΜΟΥ….. XAΛAΣMENA OUΛA ΛA!
Πιο δίπλα τα λαχανικά και τα φρούτα με υπερασπίζονταν. Πήρα το μπουκάλι με το νερό και γρήγορα έκλεισα το ψυγείο και έκανα μια διαγραφή στο μυαλό μου για να μην θυμάμαι τίποτα από αυτή την σκηνή. Από αυτή την στιγμή κατάλαβα ότι τα γλυκά μου ξανακήρυξαν πόλεμο ενώ τα φρούτα και τα λαχανικά ήταν σύμμαχοί μου.
 
 
#
Αποστολ., Μάρ., Σοφ., Μπλεόν.
0
2012-03-02 18:11
Την επόμενη μέρα άρχισα να ακούω γλυκές φωνές. Ήταν η ΔΟΝΑ ΤΕΡΗΔΟΝΑ που μου έλεγε: «ΜΗΝ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΣΑΙ ΣΤΑ ΓΛΥΚΑ».
Άρχισαν να μου μιλάνε και τα λαχανικά όπως καρότα , μαρούλι, μπρόκολο και όλα τα υπόλοιπα .Από τη μια μεριά τα λαχανικά με αρχηγό το μπρόκολο κι απ’ την άλλη μεριά τα γλυκά με αρχηγό το παγωτό βανίλια . Αυτός ο πόλεμος μεταξύ γλυκών και λαχανικών είχε αρχίσει να γίνεται ανυπόφορος.
 
 
#
Βαγγέλης
0
2012-03-02 19:51
Άνοιξα το ψυγείο και είδα το παγωτό να έχει ματάκια και στοματάκι. Τότε πήρα το παγωτό και το έφαγα.Το βράδυ όταν πήγα να πλύνω τα δόντια μου η μαμά μου είδε τα δόντια και τρόμαξε και μου είπε να τρώω από εδώ και πέρα λαχανικά, φρούτα,ψάρι, κρέας και άλλα υγιεινά φαγητά.Πέρασε περίπου ένας μήνας και τα δόντια μου είχαν γίνει από μαύρα κάτασπρα.Η μαμά μου τότε μου είπε οτι ήταν καιρός να πάμε στον οδοντίατρο, γιατί κάθε χρόνο πηγαίνουμε κι από μία φορά. Ο οδοντίατρος στη μαμά είπε πολύ καλά λόγια για τα δόντια μου. Της είπε μάλιστα οτι μπορώ να ξαναφάω σοκολάτα. Μετά από μια βδομάδα τα δόντια μου δεν ήταν και πολύ άσπρα όσο πριν που ήταν κάτασπρα. Ήταν κίτρινα. Όσο πέρναγε ο καιρός γινόντουσαν καφέ. Τότε άρχισαν πάλι οι φωνές από το στόμα μου.. Όταν τις άκουσα είπα: Πάλι εσείς? Νόμιζα οτι σας ξεφορτώθηκα! "Όχι!" απάντησαν οι φωνές."Γιατί εμείς είμαστε οι τεριδόνες και δε μας ξεφορτώνεσαι τόσο εύκολα. Πρέπει να διατηρείς τα δόντια σου καθαρά και όχι μια να τα έχεις καθαρά και μια να βρωμάνε σκουπιδίλα!!". Αλήθεια? Εσύ είσαι μόνο ένα παλιομικρόβιο! Δεν το΄ξερα οτι θα μου λες και οδηγίες. "Εγώ μόνο ήθελα να σου πω πώς θα μας ξεφορτωθείς" είπαν οι φωνές με το περίεργο ηχόχρωμα. "Μη νομίζεις οτι μας αρέσει να καθόμαστε μέσα στο στόμα σου και να βαριόμαστε." ξαναείπαν οι φωνές. Εντάξει, τότε είπα γιατι ήταν αργά και αύριο το πρωί έπρεπε να πάω στο σχολείο. Το απόγευμα που γύρισα αποφάσισα να κάνω το χατήρι των παράξενων φωνών.Από τότε έτρωγα λίγη σοκολάτα και περισσότερα υγιεινά φαγητά. Κατόπιν, τα δόντια μου ξαναέγιναν κάτασπρα όπως ήταν πριν με δει ο οδοντίατρος και τα γρουσουζέψει όλα! Η διάρκεια αυτής της ιστορίας κράτησε για έναν χρόνο και όταν ήρθε η ώρα να πάω στον οδοντίατρο δεν τον άκουσα που είπε να ξαναφάω σοκολάτα και έκανα του κεφαλιού μου.
 
 
#
athinahatzi
0
2012-03-02 23:43
Έτσι άρχισα να κάνω όλο και περρισότερο του κεφαλιού μου , να τρώω όλο και περρισότερο σοκολάτα και να μη δίνω καθόλου σημασία στοπ υγιεινό φαγητό ,ώσπου τα δόντια μου είχαν γίνει τόσο καφέ που δεν περιγράφεται καθόλου.Την επόμενη ημέρα άρχισαν να μου μιλάνε ακόμη πιο γλυκά τα λαχανικά για να πάρω το μέρος του επειδή τώρα τελευταία τα είχα παραμελίσει αρκετά και πρέπει να ξαναρχίσω να τρώω υγιεινά όσο πιο πολύ μπορώ.Έτσι άρχισα να τρώω πολύ υγιεινά ,όπως διάφορα λαχανικά , κρέας και πολλά άλλά φαγητά.Μετά από μια εβδομάδα άρχισαν και τα γλυκά να μου μιλάνε ακόμη πιο όμορφα ,όπως παγοτά,γλυφυτζο ύρια ,σοκολάτες ,τούρτες ,εκλεράκια,συρο πιαστά κι ένα σωρό άλλα είδη υπογλυκυμίας.Με τά από ένα μήνα ξεκίνησαν να τσακώνονται ματαξύ τους κι έτσι άρχισαν να δυναμόνουν πιο πολύ οι φωνές.Μετά από δύο εβδομάδες σταματούσε σιγά σιγά ο πόλεμος που είχε κυρυχθεί.
 
 
#
Ιωάννα
0
2012-03-03 20:21
Η μαμά κι ο μπαμπάς ξανακλείσανε ραντεβού στον οδοντίατρο. Ο οδοντίατρος μου έκανε άλλα 2 σφραγέσματα. Όταν φτάσαμε στο σπίτι είπα στη μαμά πως θέλω να φάω υγειηνά. Άνοιξα το ψυγείο και άκουσα πάλι τα γλυκά να μου φωνάζουν. Δεν άντεξα άλλο και το είπα στο μπαμπά, που ήταν εκείνη την ώρα σπίτι. Ο μπαμπάς δεν με πέστεψε κι έτσι φώναξα και την αδερφή μου. Ο μπαμπάς πήρε τηλέφωνο την μαμά και της τα είπε όλα και κάτι ακαταλλαβήστικα και ύστερα πήρε τηλέφωνο την ψυχολόγο.
 
 
#
Ιωάννα
0
2012-03-04 13:43
Δεν τους καταλαβαίνω. Γιατί ο μπαμπάς νόμιζε πως ήμασταν τρελές;Α!Μάλλον ...
 
 
#
vicky karava
0
2012-03-04 20:59
...μάλλον γιατί τώρα και η αδερφή μου άκουγε φωνές!
Αναρωτιέμαι πως θα μας τα εξηγήσει όλα αυτά ο ψυχίατρος!
 
Subscribe Here



τα βιβλία που αγαπήσαμε

βιβλία που ξεχωρίσαμε

συνδέσεις
bookbook.gr
κλείσιμο