Ιστορίες ενοχής, γράψε την ιστορία

ιστορίες για πολλά χέρια
Ιστορίες ενοχής
Σήμερα, το πρωί, η μαμά ήταν ψυχρή μαζί μου. Δεν με φίλησε, ούτε καν με κοιτούσε καλά-καλά.
Τι της έκανα; Κάτι της έκανα αλλά δεν θυμάμαι τι. Όταν γύρισα από το σχολείο, ο μπαμπάς μού έριξε ένα βλέμμα φοβερό και μου είπε να πάω αμέσως στο δωμάτιό μου.
Πήγα στο δωμάτιό μου κατατρομαγμένος και έμεινα εκεί όλο το απόγευμα προσπαθώντας να διαβάσω για το σχολείο. Η μαμά δεν μπήκε ούτε μια φορά στο δωμάτιό μου: συνήθως, μου φέρνει χυμό και κάθεται μαζί μου και με ρωτάει για τα μαθήματα.
Σήμερα τίποτα… Κάτι έχω κάνει… Τι έχω κάνει;
Γιατί δεν μ’ αγαπάνε πια; Μήπως επειδή τσακώθηκα με τον ξάδερφό μου τον Αλέξη; Μα, μου μουτζούρωνε τα τετράδια! Μήπως επειδή έφαγα προχθές δυο σοκολάτες αντί για ένα μικρό κομματάκι;
Τόσο σοβαρό είναι να τρως δυο σοκολάτες;

(κάντε κλικ στο «συνεχίστε την ιστορία» και προσθέστε το κείμενό σας)

 
#
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ
0
2012-02-20 00:58
Ήταν έντεκα το βράδυ και ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου. Δεν με έπαιρνε έπαιρνε ο ύπνος. Περνούσαν πολλές εικόνες από το μυαλό μου. Αναμνήσεις των δύο τελευταίων ημερών. Όμως δεν μπορούσα να θυμηθώ κάτι που θα έκανε τη μαμά μου να θυμώσει σε τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε να μην μου πει κουβέντα όλη μέρα. Και ο μπαμπάς, γιατί τα λόγια του ήταν τόσο απότομα και επιθετικά;
Το βρήκα! Αύριο, θα ρωτήσω τη θεία Ελένη μήπως ξέρει κάτι.

Ήταν Σάββατο πρωί και στο σπίτι επικρατούσε απόλυτη σιωπή. «Πρέπει να κοιμούνται ακόμη», σκέφτηκα. Αφού ντύθηκα, άνοιξα σιγανά την πόρτα και βγήκα από το σπίτι. Θα μιλούσα στη θεία. Αυτή θα ήξερε κάτι. Βέβαια θα έπρεπε να ξαναδώ τον Αλέξη, πράγμα που δεν ήθελα να συμβεί μιας και ήμουν πολύ θυμωμένος μαζί του για αυτό που έκανε στα τετράδια μου, αλλά ήμουν απεγνωσμένος να μάθω την αιτία της αδιάφορης συμπεριφοράς της μαμάς και του θυμού του μπαμπά.
Το σπίτι της βρισκόταν έναν όροφο πάνω από το δικό μας. Ανέβηκα γρήγορα τα σκαλιά και χτύπησα το κουδούνι.
Καμία απάντηση. Ξαναδοκίμασα. Αποκλείεται να έλειπαν τόσο νωρίς το Σάββατο. Αλλά και πάλι κανείς δεν μου άνοιξε την πόρτα, όπως συνήθως. Χτύπησα το κουδούνι ξανά. Αυτή τη φορά πιο επίμονα. Ένας θόρυβος ακούστηκε μέσα από το σπίτι.
«Θεία! θείε! ανοίξτε μου! Τί έγινε;» φώναξα όσο πιο δυνατά μπορούσα. Παρατήρησα ότι η πόρτα ήταν ανοιχτή. ήταν πολύ λίγο όμως που με δυσκολία θα το καταλάβαινε κανείς. Όμως ήταν κλειστή πριν λίγο! Ήμουν σίγουρος. Την χτυπούσα με δύναμη για να μου ανοίξουν αφού άκουσα εκείνον το ήχο. Ήμουν λίγλακι τρομαγμένος. Τί είχε συμβεί; Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε και ο θείος μου εμφανίστηκε μπροστά μου.
«Θείε! Καλημέρα! Τί έγινε; Άκουσα έναν θόρυβο...»
«Α! Μην ανησυχείς! Ο ξάδερφός σου πάλι έσπασε κάτι καθώς ερχόταν να ανοίξει την πόρτα. Και αφού την άνοιξε, έτρεξε στο δωμάτιό του για να μην τον μαλώσουμε πάλι. Εσύ γιατί είσαι ξύπνιος στις έξι το πρωί; Πέρνα μέσα και πες μου τι έγινε.»
«Έξι το πρωί;» Ήθελα τόσο πολύ να μάθω για τους γονείς μου, που δεν είχα κοιτάξει καν τι ώρα ήταν.
Μπήκα μέσα. Το σπίτι ήταν, όπως πάντα, τόσο ζεστό και μύριζε κάτι γλυκό. Υπήρχαν παιχνίδια παντού και οι τοίχοι ήταν βαμμένοι με ζωντανά χρώματα.Εδώ και χρόνια ερχόμουν εδώ και έπαιζα με τον Αλέξη αλλά τώρα, στα έντεκα μου, τσακωνόμασταν πολύ συχνά.
«Λοιπόν,για πες μου, τί σε απασχολεί; Τί συνέβη;» Ο θείος μου όπως πάντα μιλούσε γλυκά και ήρεμα. Ήταν τόσο καλός άνθρωπος.
«Θείε, μήπως ξέρεις αν έκανα κάτι κακό, κάτι λάθος; Η μαμά δεν μου μιλούσε χτες και ο μπαμπάς ήταν θυμωμένος.»
«Αχ Δημητράκη, δεν χρειάζεται να ανησυχείς. Μπορεί ο μπαμπάς και η μαμά να έχουν κάποια προβλήματα με τη δουλειά. Μην τους παρεξηγείς. Κατάλαβε τους. Είσαι μεγάλο παιδί. Όλα θα πάνε καλά. Εντάξει;»
«Ναι, αλλά...»
«Δεν θέλω,αλλά... Πήγαινε τώρα σπίτι. Μήν του κάνεις να ανησυχούν.»
 
 
#
εγω ποιος να ειμαι
0
2012-02-20 13:57
Τα όσα μου είπε ο θείος, δεν με καθησύχασαν καθόλου.
Γύρισα γρήγορα πίσω στο διαμέρισμα μας και μπήκα όσο πιο αθόρυβα μπορούσα μέσα.
Πήγα στο δωμάτιο μου για να καταστρώσω το σχέδιο μου.
Πρέπει να ομολογήσω οτι με ένοιαζε βέβαια το να μη μου μιλάνε ο μπαμπάς και η μαμά, αλλά περισσότερο φοβόμουνα μήπως τώρα που ήτανε θυμωμένοι μαζί μου δεν μου έπαιρναν το πλειστεϊσον που περίμενα τόσο καιρό.
Επρεπε λοιπόν πάση θυσία να αποδείξω πόσο καλό παιδί ήμουνα έστω και αν είχα κάνει και κάτι κακό.
Κάθισα στο γραφείο μου και έβγαλα ένα φύλλο χαρτί. Θα έφτιαχνα μια λίστα με όλα τα κακά πράγματα που είχα κάνει την τελευταία εβδομάδα! Μετά, θα τα διόρθωνα ένα-ένα.
Μπορώ να τους καλοπιάσω κιόλας... σκέφτηκα, θα τους φτιάξω καφέ για το πρωινό!
Ξεκίνησα τη λίστα:
τσακωμός (με τον Αλέξη), σοκολάτες (του Αλέξη), μουτζούρες στο τετράδιο έκθεσης, ακατάστατο δωμάτιο, ουρά χάμστερ του Αλέξη(τη δάγκωσα για να δώ αν πονάει...), βάτραχος στο δωμάτιο του Αλέξη, τηλεκατευθυνόμε νο Αλέξη (το έριξα πάνω στη βιβλιοθήκη για να δω πόσο γερό είναι...), τρίχες στο τόστ του Αλέξη (παραείναι σιχασιάρης)...
«Μα φταίω εγώ που ο Αλέξης πειράζεται με το παραμικρό; ας φτιάξω τον καφέ τώρα και συνεχίζω μετα...»
 
 
#
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ
0
2012-02-20 14:40
Νερό, καφες και... ζάχαρη! Ο καφές ήταν έτοιμος. Βαρύς γλυκός, όπως μου είχε μάθει η μαμά. Έβαλα τα ποτήρια πάνω σε ένα δίσκο και κατευθήνθηκα προς το σαλόνι. Τα άφησα πάνω στο τραπεζάκι και πήγα στο δωμάτιο της μαμάς και του μπαμπά για να τους ξυπνήσω.
"Μαμά, μπαμπά. Καλημέρα! Ξυπνήστε! Σας έφτιαξα πρωινό. ", είπα με την πιο λεπτή, γλυκιά και ήρεμη χροιά της φωνής που είχα χρησιμοποιήσει ποτέ.
 
 
#
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ
0
2012-02-20 14:56
"Δημήτρη.. γιατί είσαι ξύπνιος τέτοια ώρα;! Πήγαινε στο κρεβάτι σου τώρα αμέσως!" Ήμουν τρομαγμένος, απογοητευμένος. .. θυμωμένος! Τί τους είχα κάνει πια! Γιατί μου συμπεριφέρονταν έτσι; Όχι. Δεν έπρεπε να χάσω τώρα την ψυχραιμία μου! Έπρεπε να τους δείξω ότι είμαι ένα καλό και υπεύθυνο παιδί, ακόμα και αν είχα μερικές διαφωνίες και παρεξηγήσεις με τον Αλέξη.
"Σας έφτιαξα καφέ..." απάντησα, με ένα χαμόγελο στα χείλη μου και έφυγα γρήγορα από το δωμάτιο.
Αφού ο μπαμπάς θέλει να φύγτω, φεύγω!, σκεύτηκα.
Όμως δεν έφυγα με βιασύνη. Έφυγα ήρεμα, σαν καλό παιδί που ήμουν, και ξεκήνησα για μία βόλτα στο πάρκο της γειτονιάς.
Ο δρόμος μέχι το πάρκο φαινόταν πολύ μακρύς. Αν και ήταν μόλις στο διπλανό τετράγωνο. Οι ακτίνες του ήλίου έλουζαν το προσωπό μου. Πως μπόρεσα να ξεχάσω ότι ερχόταν το καλοκαίρι; Εγώ, τέτοια εποχή έπρεπε να είμαι όλη μέρα έξω με την παρέα μου. Τι να έκανε τώρα ο Γιώργος; Είχα να τον δώ από χτες το πρωί.
 
 
#
SOTI TRIANTAFILLOU
0
2012-02-20 18:59
>Επεμβαίνω για να μείνουμε στον δρόμο της "ενοχής". Ο ήρωάς μας αρχίζει να αναρωτιέται τι κακό έκανε. Θυμάται διάφορες λεπτομέρειες: π.χ. μήπως τον είδε η μαμά να διαβάζει κόμιξ; Είχε βάλει το βιβλίο με τα κόμιξ μέσα στο βιβλίο της ιστορίας και παρίστανε ότι διάβαζε ιστορία... Μήπως η μαμά το κατάλαβε; Μήπως οι μεγάλοι έμαθαν ότι τη Δευτέρα, στο διάλειμμα, τράβηξε τη Χριστιάνα από τα μαλλιά και την έσερνε γύρω-γύρω στο προαύλιο; Μήπως...
Θέλω να πω με αυτή την παρέμβαση ότι πρέπει να κάνουμε έναν σύντομο απολογισμό μερικών πράξεων για τις οποίες ο ήρωάς μας δεν είναι και τόσο υπερήφανος - εξαιτίας αυτών των πράξεων νομίζει ότι δεν τον αγαπάνε πια.
 
 
#
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ
0
2012-02-20 20:17
Έφτασα στο παρκο και κάθισα σε ένα παγκάκι να σκευτώ. Παντα οκαθαρός αέρας με βοηθούσε να οργαώσω τις σκέψεις μου. Ένιωθα μοναξιά, λύπη. Γιατί δεν με αγαπούσαν πια; Γιατί είχα μείνει μόνος μου; Γιατί δεν ζούσα πια την συνηθισμένη (για καποιους άλλους βαρετή) καθημερινότητα μου; Γιατί όλοι έχουν θυμώσει μαζί μου; Γιατί δεν μου μιλάνε πια; Μήπως γιατί η μαμά με είδε να διαβάζω κόμικσ; Είχα βάλει το βοβλίο με τα κόμικσ μέσα στο βοβλίο της ιστορίας και παρίστανα ότι διάβαζα ιστορία... Μήπως η μαμά το κατάλαβε; Μήπως οι μεγάλοι έμαθαν ότι τη Δευτέρα, στο διάλειμμα, τράβηξα τη Χριστιάνα από τα μαλλιά και την έσερνα γύρω-γύρω στο προάυλιο; Μήπως επειδή κυρία με έπιασε να αντιγράφω από το Γιώργο στο τεστ της Φυσικής; μήπως το είπε στη μαμά και στον μπαμπά;
 
 
#
nikolaras
0
2012-02-20 22:55
ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΧΕΔΙΑΣΩ ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ. ΤΟ ΒΡΗΚΑ! ΘΑ ΠΩ ΣΤΟ ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ ΜΙΑ ΕΞΥΠΝΑΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΒΕΙ ΤΗΝ ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟ ΔΕΙΚΤΗ ΕΥΦΥΙΑΣ ΕΧΩ! ΕΠΕΙΤΑ, ΘΑ ΑΓΟΡΑΣΩ ΕΝΑΝ ΣΚΥΛΟ ΣΤΗΝ ΜΑΜΑ ΠΟΥ ΤΗΣ ΑΡΕΣΟΥΝ ΠΟΛΥ ΤΑ ΖΩΑ. ΑΚΟΜΗ, ΘΑ ΠΑΡΩ ΤΗΝ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΚΑΡΤΑ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΗΣ ΑΓΩΡΑΣΩ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙΑ. ΤΗΣ ΑΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΙΑ. ΤΕΛΟΣ, ΘΑ ΠΑΡΩ ΜΙΑ ΜΠΟΥΓΑΤΣΑ ΓΙΑΤΙ ΠΕΙΝΑΩ ΚΑΙ ΘΑ ΒΑΛΩ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΝΑ ΠΛΥΝΕΙ ΤΟ ΑΜΑΞΙ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ ΚΑΙ ΘΑ ΤΗΣ ΔΕΙΞΩ ΠΟΣΟ ΚΑΛΑ ΔΙΑΤΑΖΩ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.
 
 
#
ΝΑΤΑΣΑ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ
0
2012-02-20 23:08
Ωχ, ... έχει γούστο να με κάρφωσε ο Σπύρο!. Ήταν την περασμένη Παρασκευή εάν θυμάμαι καλά... ναι τότε ήταν που τον παρακάλεσα να με βοηθήσει να πηδήξω το τοιχάκι που σε βγάζει δίπλα στο μαγαζί του κυρ Βασίλη με τα ψιλικά. Είχαμε εξάωρο. Φούλ πρόγραμμα. Την Πέμπτη το βράδυ ήταν να πάμε με τους δικούς μου στης θείας της Ελένης.... μα τι ζέστη είναι αυτή, ό ήλιος ακόμη δεν ανέβηκε για τα καλά κι εγώ... Ούφ, σκάω. Αυτό θάναι. Το είχα διαγράψει από την μνήμη μου. Αμάν κι αυτός ο Σπύρος. Είχα πει ένα τόσο δα αθώο ψεματάκι στη μαμά ότι είχα τελειώσει το διάβασμα .... εντάξει, είχα και Γεωγραφία. Γεωγραφία, τελευταία ώρα και εγώ αδιάβαστος! Προτίμησα να φύγω, να την κοπανήσω παρά να έρθω πρόσωπο με πρόσωπο με τον κο Μιχάλη. Φημίζεται για τον πιο άγριο δάσκαλο του σχολείου. Και να σου ο Σπύρος, την ώρα ακριβώς που πολέμαγα να ανέβω το τοιχάκι, πέρναγε να πάει να πιει νερό. Παναγιά μου ήταν ανάγκη να του ζητήσω βοήθεια? Τέλος πάντων, αυτό θάναι, ωραίος φίλος να σου πετύχει.Την μια στιγμή σου κάνει σκαλοπατάκι με τα χέρια του για να σε βοηθήσει και μετά... πίσω από την πλάτη σου... Αχ, θα τον πιάσω και θα του πω ότι δεν θέλω να μου ξαναμιλήσει.Εγώ τις κοροιδίες δεν τις δέχομαι. Εντάξει φταίω κι εγώ δεν λέω. Μα τι γκαντεμιά είναι αυτή! Θαρείς και περίμενε κάποιος σε μια γωνιά να με τσακώσει. Κρίμα όμως και για τους γονείς μου. Πρέπει να ντροπιάστηκαν πολύ. Μάλλον φαίνεται να ανέβασα πυρετό.Τι φούντωμα είναι κι αυτό. Θα πάω σπίτι, έτσι σε αυτά τα χάλια μόνο για μάθημα δεν είμαι. Αλλά ... ωχ! πώς θα τους κοιτάξω στα μάτια? Σκέψου... σκέψου. Πρέπει να βρω τον Σπύρο τον παλιομαρτυριάρη για να μάθω τι ακριβώς τους είπε και μετά αφού μάθω, θα αποφασίσω τι θα κάνω...
 
 
#
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ
0
2012-02-20 23:11
Το σχέδιο μου ήταν έτοιμο. Οι μεγάλοι θα καταλάβαιναν πόσο έξυπνος είμαι, θα τους καλοπιάσω και έτσι δεν θα είναι, πια, θυμωμένοι και θα μου αγοράσουν και το Playstation 3 που τόσο πολύ θέλω.

(Ένιωθα πιο ανακουφισμένος, με ανεβασμένη διάθεση και προετοιμασμένος να βάλλω σε εφαρμογή αυτά που είχα σχεδιάσει.)

Σηκώθηκα και έτρεξα προς το σπίτι. Νούμερο ένα στη λίστα μου; Μπουγάτσα. Νούμερο 2; Πιστωτική και μετά για σκυλί και σκουλαρίκια. Μήπως να της πάρω και φόρεμα;
Για μια στιγμή ξέχασα αυτό που ήθελα να μάθω πραγματικά. Τον λόγο για το οποίο δεν μου μιλάνε. Αλλά δεν πειράζει, ας αφήσουμε το λόγο για μετά. Πρώτα πρέπει να τους κάνω να με αγαπήσουν ξανά.
 
 
#
Γιώτα Τ.
0
2012-02-20 23:21
πήρε κάτι το αυτάκι μου την ώρα που πήγαινα θέλοντας και μη στο δωμάτιό μου.
"Είδες μούτρα; ίδιος εσύ" είπε η μαμά στο μπαμπά. Εκείνος φάνηκε να χαίρεται με το σχόλιο γιατί χαμογέλασε αλλά έκλεισε βιαστικά την πόρτα και μετά άκουγα ψιθύρους. Μιλούσαν έντονα αλλά σιγανά.
Πήρα στα χέρια μου το play station αλλά δεν είχα όρεξη. Κάθισα ανάσκελα στο κρεβάτι χωρίς να βγάλω ούτε τα παπούτσια μου. Κοίταζα πολλή ώρα το ταβάνι και σκεφτόμουν ότι κάτι πολύ κακό πρέπει να είχα κάνει για να μου θυμώσουν έτσι. Δεν βρήκα κάτι που να έκανα σήμερα, ούτε χτες.
Ίσως να είναι αυτό που είπε η γιαγιά μια φορά που βλέπαμε ειδήσεις. "Μερικοί γίνονται γονείς κατά τύχη". Και ο μπαμπάς της απάντησε "ναι, φυσικά αλλά εξαρτάται και από το παιδί".
Μάλλον εγώ δεν είμαι το κατάλληλο παιδί. Γιαυτό λέω να κοιμηθώ με τα παπούτσια μου απόψε.
 
 
#
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ
0
2012-02-21 00:32
Αλλά έχουμε καιρό μέχρι το βράδυ.
Άφησα το κοντρόλ του Play Station 1 που κρατούσα στα χέρια μου. Ποιός θα έπαιζε αυτή την παλιατζούρα; Εγώ θέλω το 3. Αποφάσισα να αφήσω για το βράδυ τη συζήτηση που άκουσα και μέχρι τότε να γίνω το καλό παιδί. Αν είαι καλό παιδί όλη τη μέρα και το βράδυ γίνω κακό θα νομίζουν ότι φταίνε αυτή για αυτήν την συμπεριφορά μου και για να επανορθώσουν θα συνεχίσουν να μου μιλάνε και θα μου πάρουν και το ηλεκτρονικό.
 
 
#
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ
0
2012-02-21 00:42
2 ΩΡΕΣ ΜΕΤΑ

Αφού έχω ήδη πάρει την πιστωτική και έχω αγοράσει τα σκουλαρίκια που μου άρεσαν κατευθηνόμουν προς το pet shop της γειτονιάς. Τα σκουλαρίκια δεν ήταν και πολύ ακριβά και δεν χρησιμοποίησα την πιστωτική αφού τα πήρα από το περίπτερο το οποίο βρισκόταν δυο τετράγωνα πιο πέρα από το σπίτι μου. Στο δρόμο είχε πολύ κίνηση με αποτέλεσμα να μην μπορώ να περάσω απέναντι. Αμάξια να κορνάρουν, πεζοί να περνούν το δρόμο σαν τρελοί... τί θα γίνει επιτέλους; Θα περάσω ποτέ το δρόμο;
 
 
#
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ
0
2012-02-21 01:09
Το φανάρι τω πεζών έγινε πράσινο. Ηταν η ευκαιρία μου. Προχώρησα ανάμεσα από τα αυτοκίνητα. Ευτυχώς στη δευτερη λωρίδα της κυκλοφορίας δεν υπήρχε κανένα αυτοκίνητο. Άρχισα να τρέχω για να προλάβω να περάσω.

Αλλά δεν πρόσεξα το αμάξι από τα αριστερά μου που ερχόταν κατά πάνω μου.

Ξύπνησα σε ένα λευκό δωμάτιο. Τίποτε δεν είχε χρώμα. Όλα ήταν μουντά, χωρίς ψυχή. Όταν κοιμόμουν άκουσα μια συζήτη των γονιών μου με εναν άλλο κύριο. Η μαμά μου έκλαιγε. "Εμείς φταίμε για όλα... Αν δεν του συμπεριφερόμαστ αν έτσι αυτές τις δύο μέρες... τίποτα δεν θα είχε συμβεί!"έλεγε και ξαναέλεγε.
"Μην ανησυχείται θα γίνει καλά. Δεν είναι τίποτα σοβαρό" την καθησύχαζε ο άγνωστος σε μένα κύριος που ήταν μαζί τους.
"Εμείς δεν φταίμε σε τίποτα. Απλώς του συμπεριφερόμαστ αν αυτές τις μέρες όπως μας συμπεριφερότα;ν αυτός όλο το χρόνο. Άλλα σου είχα πεί τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν αν έχουν προσβλητική συμπεριφορά απέναντι σε κάποιον αν έχουν μεγαλώσει έτσι για όλη τους τη ζωή! Δεν πρόκειται να είχαμε κανένα θετικό αποτέλεσμα από την δική μας συμπεριφορά τις τελευταίες μέρες. ... Αχ, μην ανησυχείς! Ούτε που το ακούμπησε τη αυτοκίνητο!" απαντούσε ο μπαμπάς στη μαμά.
"Όχι εμείς είμαστε ένοχοι για αυτό που συνέβη. Δεν πρόκειται να μου φύγουν οι τύψεις ποτέ, για αυτό που έγινε σήμερα! Μας έφτιαξε ακόμα και πρωινό και εσύ τον έδιωξες!" επέμενε αυτή.
Τα ίδια έλεγαν και ξανάλεγαν και βαριόμουν να τους ακούω! Δεν μπορούσαν να κάνουν ησυχία; Ήθελα να ξεκουραστώ!
 
 
#
Kostantinos Margaritis
0
2012-02-21 13:28
Δεν είχα καταλάβει καλά καλά τι είχε συμβεί ...γιατί δεν ένιωθα άγχος που βρισκόμουν σε ένα άγνωστο δωμάτιο και σαν να μου είχε περάσει κι εκείνο το άσχημο συναίσθημα πως δεν με θέλουν οι γονείς μου πια.Όμως τίποτα δεν ήταν ξεκάθαρο!Ήθελα μονάχα να κοιμηθώ.Προσπαθ ώντας να γυρίσω στο πλάι από δεξιά όπως μου αρέσει να κοιμάμαι, ένιωσα κάτι να με εμποδίζει, κάτι δεν με άφηνε να γυρίσω.Προσπάθη σα να στηριχτώ στους αγκώνες μου, όπως ήμουν ανάσκελα ξαπλωμένος και να σηκώσω το κεφάλι μου να δω τι είναι.."Θεούλη μου!!Τι είναι αυτό??"φώναξα και ξέσπασα σε κλάματα!!
Αμέσως μπήκε η μαμά στο δωμάτιο, με αγκάλιασε και μου φιλούσε το κεφάλι..μύριζε και τα μαλλιά μου, το κάνει αυτό όταν της έχω λείψει, και εγώ καταλαβαίνω αμέσως πόσο με αγαπάει."Ησύχασ ε αστέρι μου, ησύχασε παιδί μου, (μου φιλούσε ταυτόχρονα το κεφάλι) δεν είναι κάτι σοβαρό, σε λίγο καιρό το πόδι σου θα είναι και πάλι καλά και θα μπορούμε να κάνουμε πολλούς περιπάτους στο πάρκο που σου αρέσουν".Εκείνη την ώρα μπήκε μέσα και ο μπαμπάς.Κρατούσ ε στο χέρι του το κουτάκι που είχε μέσα τα σκουλαρίκια της μαμάς.
 
 
#
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ
0
2012-02-21 15:33
Ο μπαμπάς μπυ εξήγησε ότι ίχα ένα ατύχημα. Μου είπε ότι ευτυχως το αυτοκίνητο είχε προλάβει να φρενάρει χωρίς καν να με ακουμπήσει, αλλά εγώ μάλλον από την τρομάρα μου έχασα την ισσοροπία μου, έπεσα και έσπασα το πόδι μου.
Ήταν τόσο γλυκός και καλός μαζί μου. Το είχα καταλάβει ότι οι γονείς μου δεν ήταν πια θυμωμένοι μαζί μου και με αγαπούσαν ξανά.
"Αυτά είναι για σένα..." είπα στη μαμά δείχνοντας το κουτάκι με τα σκουλαρίκια. Είδα ένα δάκρυ να τρέχει στο μάγουλο της. Ένιωθα τον πόνο της. Ναι! Τώρα πια τους καταλάβαινα. Ένιωθαν ένοχοι για την κατάσταση στη οποία βρισκόμουν. Ένιωθαν όπως ένιωθα και εγώ όταν αυτοί δεν μου μιλούσαν. Είχα μάθει το μαθημα μου και ήξερα το σχέδιο νούμερο 2.

Να κάνω την ενοχή τους να εξαφανιστεί!
 
 
#
Ιωάννα
0
2012-02-21 21:42
Νομίζω ότι πρέπει να ρωτήσω την μαμά μου και τον μπάμπά μου τι έχει γίνει και μου αντιστέκονται τόσο. Λοιπόν θα πάω. Την άλλη μέρα ο Κωστάκης ένιωθε αδικημένος. Όμως όπως και αποφάσισε, βρήκε το θάρρος και ρώτησε τη μαμά του, γιατί τον αποφεύγουν, οι γονείς του. Η μαμά του, του απάντησε πως αυτόν τον καιρό, διότι έχουνε κρίση, δε θα είναι πολλή ώρα μαζί του και ότι δεν τον αποφεύγουν. Εγώ τι σου έφτεξα βρε μαμά που έχουμε κρίση και με αποφεύγεις; Αν δεν μου πεις έναν λογικό λόγο, να μην με λένε Κωστάκη!


ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΕΥΧΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!
 
 
#
artila
0
2012-02-22 00:06
δεν ξερω!Γιατι ρωτας τετοια περιεργα πραγματα;μαμα θελω να μαθω δεν μπορουσα να σας βλεπω ετσι!ενταξη αμα θες τοσο πολυ........... ......
 
 
#
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ
0
2012-02-22 01:31
Δεν μπορούσα να τους καταλάβω. Αρχικά μου θυμώνουν για τη συμπεριφορά μου (Τώρα βρήκαν; Έτσι τους συμπεριφερομαι όλα αυτά τα χρόνια!) και τώρα νιώθουν τύψεις για το ατύχημα και συνεχίζουν να με αγαπάνε! Με την αγάπη τους προσπαθούν να διώξουν την ενοχή τους; Πρέπει να μάθουν το μάθημα τους. Αυτοίβ φταίνε στο κάτω κάτω. Αυτοί δεν μου μιλούσαν και με ανάγκασαν να πάω να αγοράσω όλα αυτά τα πράγματα για να σβήσω το θυμό τους. Πρέπει να νιώθουν ένοχοι μέχρι να γίνω καλά! Και πιστεύω πωσ στο τέλος θα μου συμπεριφέρονται όπως πρίν. Σαν καλοί γονείς! Η μαμά θα μου φέρνει χυμό κάθε μέρα στο δωμάτι και θα συζητάμα για διάφορα θέματα και ο μπαμπάς θα μου αγοράζει ότι του ζητάω.
 
 
#
Kostantinos Margaritis
+1
2012-02-22 03:02
Ο μπαμπάς μού είπε ότι είχα ένα ατύχημα. Ευτυχως το αυτοκίνητο είχε προλάβει να φρενάρει χωρίς καν να με ακουμπήσει, αλλά εγώ μάλλον από την τρομάρα μου έχασα την ισσοροπία μου, έπεσα και έσπασα το πόδι μου.
Ήταν τόσο γλυκός και καλός μαζί μου. Το είχα καταλάβει ότι οι γονείς μου δεν ήταν πια θυμωμένοι μαζί μου και με αγαπούσαν ξανά.

"Αυτά είναι για σένα..." είπα στη μαμά δείχνοντας το κουτάκι με τα σκουλαρίκια. Το πρόσωπό της έλαμψε."Σε ευχαριστώ γιε μου.Είσαι τόσο καλό παιδί.Κι εμείς σε αφήσαμε τόσες μέρες να αγωνιάς και να ανησυχείς."Την κοιτούσα με τα μάτια γουρλωμένα και με τρεμάμενη φωνή της είπα, ¨Μαμά.. σκεφτόμουν ότι.. δεν.. με αγαπάτε πια.Προσπαθούσα ... να καταλάβω γιατί.Και... νομίζω πως κατάλαβα!".Τη συζήτηση διέκοψε ο γιατρός που μπήκε μέσα και μας ανακοίνωσε ότι μπορούμε να φύγουμε και να πάμε σπίτι μας!!Τι ανακούφιση!
 
 
#
Kostantinos Margaritis
0
2012-02-22 11:56
Όση ώρα οδηγούσε ο μπαμπάς να πάμε σπίτι σκεφτόμουν τι είχε συμβεί σήμερα.Παράξενη ημέρα.Ήθελα να τα γράψω όλα στο ημερολόγιό μου μόλις θα φτάναμε σπίτι.Ο μπαμπάς πήγαινε πολύ αργά και προσεχτικά για να μην πονέσω καθόλου και κάθε 3 λεπτά η μαμά του έλεγε"Πρόσεχε, λακούβα μπροστά, πρόσεχε μην πονέσει το παιδί" κι εγώ από το πίσω κάθισμα απολάμβανα το ενδιαφέρον τους και αποκοιμήθηκα με ένα χαμόγελο στα χείλη.Φτάνοντας σπίτι ο μπαμπάς με σήκωσε και με πήγε στο κρεβάτι μου.Ήταν σαν να κράταγε ένα από εκείνα τα μπιμπελό της μαμάς που δεν θέλει με τίποτα να πάθουν κακό!Το χάρηκα κι αυτό!Αφού μου φίλησε το κούτελο και μου χάιδεψε το κεφάλι μου είπε "Καληνύχτα γιε μου.Αύριο θα πάρουμε πρωινό όλοι μαζί"και γύρισε την πλάτη του να φύγει από το δωμάτιο."Μπαμπά ", του ψέλλισα, "άνοιξε το δεύτερο συρτάρι του γραφείου και φέρε μου σε παρακαλώ το ημερολόγιό μου"."Μπορείς να φωνάξεις και τη μαμά να έρθει?"

Όταν μπήκαν στο δωμάτιο φαινόντουσαν αμήχανοι!Η μαμά είχε κόκκινα μάτια, μάλλον είχε στεναχωρηθεί και έκλαιγε με ότι είχε συμβεί κι ένιωθε ενοχές γιατί στιγμή δεν είχε σταματήσει να πηγαίνει πάνω κάτω στο διάδρομο, να ξεφυσάει και να μονολογεί "Εμείς φταίμε!".Τους είπα να κάτσουν στο κρεβάτι μου και τους έδωσα το ημερολόγιό μου αφού είχα βρει από πιο σημείο και μετά ήθελα να διαβάσουν.Ο μπαμπάς πέρασε το ένα του χέρι πάνω από τους ώμους της μαμάς που είχε βάλει το ημερολόγιο στα γόνατά της και άρχισαν ταυτόχρονα να διαβάζουν.Εγώ τους παρατηρούσα όλη εκείνη την ώρα.Ήθελα να δω πώς θα αντιδρούσαν διαβάζοντας όλα όσα δεν μπορούσα να τους δείξω με πράξεις, πόσο μάλλον να τους τα πω με λόγια.Το είχα καταλάβει ότι είχαν ανάγκη να δουν ότι τους αγαπάω κι εγώ και ότι δεν τους θέλω για να μου κάνουν μονάχα τα χατίρια και να μου αγοράζουν συνέχεια πράγματα.
 
 
#
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ
0
2012-02-22 17:23
Είμασταν ευτυχισμένοι. Ξανά όλοι μαζί σαν οικογένεια. Το πόδι μου εγινε επιτέλους καλα. Αν και είχαμε μερικές δυσκολίες τις ξεπεράσαμε και τώρα; είμαστε καλύτερα από πριν. Πιο χαρούμενοι. Πιο αγαπημένοι.

ΤΕΛΟΣ
 
 
#
εγω ποιος να ειμαι
0
2012-02-22 20:45
Τέλος; Έτσι νόμιζα...
Μετά από το περιστατικό με το αυτοκίνητο η μαμά μου δεν με άφηνε σε ησυχία.
Ηταν κολλημένη συνεχώς πάνω μου: και Δημητράκη αυτό... και Δημητράκη εκείνο...
«Μήπως πεινάς γλυκιέ μου;» και δώστου τα σάντουιτς. «Μήπως παράφαγες καμάρι μου; να σου φτιάξω ένα χαμόμηλο;» και δώστου η συνέχεια.. «μην ξαπλώνεις φαγωμένος καλέ μου...»
Μου είχαν σπάσει τα νεύρα!
Και ο μπαμπάς: «είναι γρήγορο αρκετά το playstation 3;» (Ναι μου το πήραν!!!), «μήπως βαρέθηκες να παιζεις το ίδιο παιχνίδι συνέχεια;» (αυτό το τελευταίο δεν με χάλαγε κιόλας...) Αλλά είχα βαρεθεί. Οι ενοχές τους με είχαν τσακίσει. Αναπολούσα τον παλιό καλό καιρό που έμπαινα στο σπίτι και δεν μιλούσα σε κανέναν. Βαρέθηκα πια να είμαι το καλό παιδί. Έπρεπε να σκεφτώ έναν τρόπο να τελειώνουμε, να γυρίσουμε στην παλιά καλή εποχή της ησυχίας.
Τη λύση στο αδιέξοδο μου θα έδινε ο Αλέξης που για κακή του τύχη χτύπησε το κουδούνι της πόρτας ακριβώς στην κατάλληλη στιγμή.
 
 
#
pola
0
2012-02-23 14:21
Ο Αλέξης είχε έρθει να δει το καινούργιο μου Playstation. Του είπα πως δεν είχε μπαταρίες το χειριστήριο γιατί δεν είχα διάθεση για παιχνίδι εκείνη τη στιγμή. Του είπα πως θα έβαζα τις μπαταρίες από το ρολόι μουν. εφόσων έκανε ότι του έλεγα. Πορωμένος με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια δέχτηκε. Του ζήτησα να μου φέρει το επιτραπέζιο με τα μαγικά ζάρια. Του το είχε χαρίσει η γιαγιά του-που φήμες έλεγαν πως ήταν μάγισσα. Κάθε φορά που έριχνες τα ζάρια μπορούσες να ζητήσεις ένα δώρο ή να κάνεις μια ευχή. Όμως η μαμά του Αλέξη δεν τον είχε αφήσει να παίξει ποτέ, γιατί φοβόταν αυτές τις αλλόκοτες μαγείες. Έτσι το είχε κρύψει στην αποθήκη. Τώρα ο Αλέξης έπρεπε να το φέρει από την αποθήκη. Αλλωστε είχε φτάσει η ώρα να αποκαλυφθεί το μυστικό του μαγικού παιχνιδιού.
 
 
#
pola
0
2012-02-23 17:22
Ο Αλέξης βρήκε το μαγικό παιχνίδι. Ενθουσιασμένα και γεμάτα με αγωνία τα παιδιά άνοιξαν το παιχνίδι. Συνειδητοποίηασ ν πως τα μαγικά ζάρια είχαν χαθεί. Πλέον δεν μπορούσαν να ζητήσουν καμάι ευχή. Αλλά ο Δημήτρης κατάλαβε. Η μαγεία και το τι θέλουμε να γίνει είναι στα χέρια μας. Έτσι σηκώθηκε και πήγε στον κήπο να παίξει. Όλα θα γινόντουσαν όπως παλιά. Ήταν σίγουρος.
 
 
#
Elena
0
2012-02-23 22:02
Ο Δημήτρης μόλις κατάλαβε ότι η ζωή του ήταν ωραία και με τους γονείς του έτσι όπως ήταν, (αφού βέβαια είχε πάρει το ps3 και είχε πουλήσει το 1 για σχετικά καλή τιμή), έτσι όταν βγήκε στον κήπο πήγε κατευθείαν στο πιο κοντινό μαγαζί για να αγοράσει μια κασέτα για την καινούρια του κονσόλα. Δυστυχώς στην εξώπορτα τον είδε η μητέρα του και του είπε ότι αν δεν τον είχε προλάβει θα έσπαγε πάλι το πόδι του πουθενά και τον ρώτησε επίσης που πήγαινε. Ο Δημήτρης αμήχανος έμεινε με το στόμα ανοιχτό.
 
Subscribe Here



τα βιβλία που αγαπήσαμε

βιβλία που ξεχωρίσαμε

συνδέσεις
bookbook.gr
κλείσιμο