Μια ιστορία ανυπακοής, γράψε την ιστορία

soti_header.jpg

μια ιστορία ανυπακοής

– Αν μου το ξαναπείς θα φας ανάποδη! φώναξε θυμωμένη η μαμά που, όταν θυμώνει, γίνεται πράσινη σαν εξωγήινη. (Έχω δει πράσινους εξωγήινους στον κινηματογράφο κι έχουν και κεραίες: η μαμά κεραίες δεν έχει).
Έχει γίνει πράσινη σαν εξωγήινη, επειδή κάθε μέρα κλαψουρίζω: «Θέλω να πάρουμε σκυλάκι!» «Θέλω ένα ζώο για να κοιμάμαι μαζί του!» Η μαμά λέει: «Έχεις τον κροκόδειλο!»
Μα ο κροκόδειλος δεν είναι αληθινός, είναι χνουδωτός: δεν μπορείς να κοιμάσαι με αληθινό κροκόδειλο, θα σε φάει. Μπορείς όμως να κοιμάσαι με αληθινό σκυλί, δεν θα σε φάει. Επίσης, με το σκυλί μπορείς να κάνεις βόλτες και να παίξεις παιχνίδια. Το ζωντανό σκυλί διαφέρει από τον χνουδωτό κροκόδειλο: απορώ πώς η μαμά δεν το καταλαβαίνει.
Ο μπαμπάς, που δεν θυμώνει εύκολα και δεν με απειλεί με ανάποδες, μου χάρισε ένα χάμστερ. Επειδή ήθελα ζώο μού πήρε ποντίκι! Μα δεν θέλω οποιοδήποτε ζώο και κυρίως δεν θέλω ποντίκι! Μου το έφερε χαρούμενος και νόμιζε ότι θα με κάνει κι εμένα χαρούμενο, αλλά, μόλις είδα το ποντίκι στο κλουβί του, έβαλα τα κλάματα. Ο μπαμπάς καταστενοχωρήθηκε, ύστερα όμως καταχάρηκε και άρχισε να παίζει ο ίδιος με το ποντίκι. Τώρα έχουν γίνει φίλοι: το ταΐζει, το ποτίζει, το χαϊδεύει με το δάχτυλό του... Το ονόμασε «Μπάμπη» από τον θείο μου τον Μπάμπη μάλλον. Η μαμά λέει ότι ο μπαμπάς, από την αρχή, ήθελε τον Μπάμπη για τον εαυτό του. Την άκουσα μάλιστα να λέει στη θεία Λίνα, την αδερφή της, ότι στο σπίτι μας δεν υπάρχει ένα παιδί (εννοούσε εμένα) αλλά δύο παιδιά (εγώ και ο μπαμπάς).
Ακούστε όμως τι έγινε παρακάτω:

(κάντε κλικ στο «συνεχίστε την ιστορία» και προσθέστε το κείμενό σας)

 
#
SOTI TRIANTAFILLOU
0
2012-02-05 21:18
Το κάνει συχνά αυτό η μαμά - για παράδειγμα λέει: "Παιδιά, ελάτε να φάτε" και εννοεί τον μπαμπά κι εμένα. Αχ πόσο θα ήθελα να είχα ένα αδερφάκι! Πιο πολύ όμως θα ήθελα να είχα ένα σκυλάκι... Η μαμά επιμένει ότι το σκυλί δεν ζει σε διαμέρισμα, ότι λερώνει, ότι γαβγίζει και ενοχλεί τους ενοίκους της πολυκατοικίας. Κι ότι, σε περίπτωση, που παίρναμε σκυλάκι, η κυρία Ορμηνίου που μένει στον ίδιο όροφο θα μας έκανε μήνυση! Συμφωνώ με τη μαμά ότι η κυρία Ορμηνίου είναι στριμμένη αλλά νομίζω ότι η φαντασία της μαμάς ξεπερνάει την πραγματικότητα. Η κατάσταση μέχρι σήμερα είχε λοιπόν ως εξής: ο μπαμπάς έπαιζε με τον ποντίκι τον Μπάμπη, εγώ ήμουν κλεισμένος στο δωμάτιό μου, μελαγχολικός. Και η μαμά μάς αγριοκοίταζε και τους δύο. Όμως, τα πράγματα άλλαξαν από τη μια μέρα στην άλλη: ακούστε τι έγινε!
 
 
#
εγω ποιος να ειμαι
0
2012-02-06 00:19
ΕΝΩ ΚΑΘΟΜΟΥΝΑ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΩΜΟΥΝΑ ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ΤΗ ΜΑΜΑ ΝΑ ΜΟΥ ΠΑΡΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΣΚΥΛΑΚΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ, ΚΑΙ ΕΝΩ ΗΣΥΧΙΑ ΒΑΣΙΛΕΥΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΕΝΑ ΔΥΝΑΤΟ ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ ΑΚΟΥΣΤΙΚΕ ΚΑΙ ΜΕΤΑ Ο ΜΠΑΜΠΑς ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΒΡΙΖΕΙ ΔΥΝΑΤΑ. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΔΕΝ ΒΡΙΖΕΙ ΠΟΤΕ. ΕΝΝΟΩ ΠΟΤΕ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΟΔΗΓΕΙ. ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΟΔΗΓΕΙ, ΜΟΝΟ ΒΡΙΖΕΙ. ΟΛΟΙ ΤΟΥ ΦΤΑΙΝΕ. ΟΛΟΙΟΔΗΓΟΥΝ ΧΑΛΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΟΜΟΤΟΥΝ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΤΟΥ? ΑΣΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑ, ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ, Η ΑΝ ΕΧΟΥΝ, ΣΙΓΟΥΡΑ ΤΟ ΠΗΡΑΝΕ ΝΥΧΤΑ!
ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ: Ο ΜΠΑΜΠΑΣ, Η ΜΑΜΑ, ΕΓΩ ΚΑΙ Η ΑΔΕΡΦΗ ΜΟΥ, Η ΣΟΝΙΑ, ΣΥΝΕΧΩΣ Η ΜΑΜΑ ΜΑΛΩΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΜΠΑΜΠΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΚΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ.
ΤΙ ΝΑ ΕΙΧΕ ΣΥΜΒΕΙ ΑΡΑΓΕ ΚΑΙ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΕΒΑΛΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΕΤΣΙ ΞΑΦΝΙΚΑ, ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΥΣΗΧΙΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ;
 
 
#
Αγγελική Λάλου
0
2012-02-06 01:30
Σηκώθηκα στις μύτες των ποδιών μου για να δω τι συνέβη. Ο μπαμπάς είχε ξεχάσει ανοικτό το πορτάκι από το κλουβί του Μπάμπη, ο οποίος είχε βρει την ευκαιρία να εξερευνήσει και το υπόλοιπο σπίτι. Ευτυχώς για τον μπαμπά μου, κατάλαβε αρκετά νωρίς την απόδραση του μικρού ποντικού, αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει. Ο Μπάμπης είχε κρυφτεί στη βιβλιοθήκη, έριξε μερικά βιβλία από τα ράφια –φαίνεται δεν ήταν του γούστου του– κι όταν τον ανακάλυψε ο μπαμπάς μου ήταν στρωμένος στο γραφείο της μαμάς και έριχνε μια ματιά στα γραπτά που είχε εκείνη να διορθώσει. Για την ακρίβεια έριχνε μια μπουκιά… καθώς ο μπαμπάς τον είχε πιάσει επ’ αυτοφώρω να γεύεται τις πυκνογραμμένες σελίδες από τις εκθέσεις των μαθητών της. Απ’ ό,τι μάλιστα πρόσεξα είχε δείξει προτίμηση στις σελίδες με τις περισσότερες κόκκινες σημειώσεις της μαμάς μου, προφανώς τα ορθογραφικά λάθη ήταν πιο νόστιμα. Ο μπαμπάς αντίκρισε τις μισοφαγωμένες σελίδες και δεν ήξερε τι να κάνει. Έτσι κι άρχισε να βρίζει. Δεν ήθελα καθόλου να είμαι στη θέση του. Να δω πώς θα το εξηγούσε αυτό αύριο το πρωί στη μαμά. Εκείνη δεν είχε πάρει μυρωδιά από τις φωνές και τα κατορθώματα του Μπάμπη, καθώς κοιμάται με ωτασπίδες επειδή την ενοχλεί το ροχαλητό του μπαμπά μου. Δεν μπορούσα να κάνω και πολλά, πέρα από το να βοηθήσω τον μπαμπά να βάλει τον άτακτο ποντικό πίσω στο κλουβί του. Τον καληνύχτισα και μπαίνοντας στο δωμάτιό μου του είπα: «Αν είχες πάρει σκυλάκι τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί…».
Με πήρε ξανά αμέσως ο ύπνος και είδα πάλι το ίδιο όνειρο που βλέπω εδώ και καιρό τελευταία: να παίζω στο δωμάτιό μου με ένα σκυλάκι. Το πρωί ξύπνησα νωρίς όπως πάντα κι ετοιμάστηκα για το σχολείο. Η μαμά δεν είχε πάρει ακόμα είδηση τις χθεσινές εξελίξεις ενώ ο μπαμπάς φαινόταν να κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα, αλλά περίμενε να φύγω για το σχολείο για να αντιμετωπίσει το θέμα.
Το σχολείο μου είναι δυο τετράγωνα πιο κάτω από το σπίτι κι έτσι πηγαίνω μόνος μου με τα πόδια. Μου αρέσει να περπατάω. Πολλές φορές συναντάω και συμμαθητές μου στο δρόμο και πάμε όλοι μαζί. Τελευταία μου αρέσει να πηγαίνω στο σχολείο με τα πόδια και για άλλον ένα λόγο. Έχει ανοίξει ένα pet shop και μου αρέσει να περνάω και να χαζεύω τα ζωάκια. Ειδικά τα σκυλάκια. Βέβαια εγώ προτιμώ να πάρω κάποιο αδέσποτο, αφενός γιατί δεν έχω χρήματα αλλά και αφετέρου γιατί έτσι θα σώσω ένα ζωάκι που κινδυνεύει στο δρόμο και δεν έχει δικό του σπίτι.
Σήμερα ωστόσο περνώντας από το κατάστημα, με περίμενε μια έκπληξη. Υπήρχε μια κούτα με κουταβάκια που έγραφε απέξω «χαρίζονται». Αυτό θα ήταν μια λύση σκέφτηκα, βλέποντας τις υπέροχες τριχωτές φατσούλες. Δεν είχα όμως πολύ χρόνο στη διάθεσή μου, έπρεπε να βιαστώ για το μάθημα. Φεύγοντας μόνο ξεχώρισα ένα γκρίζο σκυλάκι που μου φάνηκε ότι μου χαμογελούσε…
 
 
#
Αντιγόνη
+1
2012-02-06 01:31
έτσι κατάλαβα δηλαδή. ότι μου χαμογελούσε.
Το σκεπτόμουν όλη μέρα στην τάξη. Το γκρι χρώμα και οι καφετιά βούλα στο μάτι του μου είχαν μείνει. Αλλά ήταν στη γωνία. ναι μου άρεσαν και μένα οι γωνίες και οι γαλαρίες στην τάξη. έβλεπες όλη την τάξη. μου άρεσε να τους βλέπω με τις πλάτες γυρισμένες, να αντιγράφουν τον πίνακα της δασκάλας μας. Και αυτό, όχι ο «καφετιά βούλα» είχε την εποπτεία της κούτας του. Πόσο ίδιοι ήμασταν. Αχ πολύ μου άρεσε ο «καφετιά βούλα» μου. Θα έβρισκα ένα όνομα αργότερα όταν έβρισκα και τον τρόπο να τον αποκτήσω, κρυφά από τη μαμά. Έπρεπε να κάνω ένα σχέδιο. Αρχικά πρέπει να κόψω τις σοκολάτες και να αποταμίευα το ποσό αυτό. Θα έλεγα στη μαμά να μου φτιάχνει τοστ για τα διαλείμματα, έτσι θα μου έμενε όλο το … πω πω, τι χάλια ιδέα, θα μου έκοβαν το χαρτζιλίκι αν τους έλεγα για τοστ και βλακείες. Άσε που θα με κορόιδευαν όλοι αν με έβλεπαν με το αλουμινόχαρτο στη τσάντα. Άπαπα. Οι σοκολάτες μόνο. Δεν φτάνουν όμως αυτά που θα μαζέψω, πρέπει να βρω και από αλλού. Η γιαγιά!! Ναι η γιαγιά!! Και μυστικά κρατάει και θα μου δώσει και λεφτά. Αλλά δεν θα της ζητήσω πολλά, αλλιώς θα το πει κατευθείαν στη μαμά. Θα της ζητάω λίγα για αρχή και σιγά σιγά θα … αλλά πόσο κάνει;
Ναι το πλάνο ξεκίνησε λάθος. Πρώτα πρέπει να δω πόσο κάνει.
Μετά το σχολείο, που μου φάνηκε ότι κράτησε πολύ περισσότερο από τις άλλες μέρες, έτρεξα να προλάβω το pet shop. Ήταν ανοιχτό! Μπήκα και ναι ο «καφετιά βούλα» ήταν εκεί.
Ήταν όμως ένας «ο» ή … ο κύριος ήρθε και με ρώτησε.
«Τι θέλεις μικρέ;»
«Θέλω το γκρι κουτάβι με τη καφέ βούλα στο μάτι»
«Χμμμμ!!»
«Πόσο κάνει;»
«Κοίτα, είναι ένα Jack Rassel, που είναι ένα ακριβό σκυλάκι, και να ξέρεις είναι και άτακτο και νευρικό, κάνει κάποια λεφτά»
«Ναι αλλά αυτό πόσο κάνει;»
«Αυτό κάνει 150€»
Κατάπια λίγο απότομα τα σάλια μου, που δεν ξέρω πως είχαν γεμίσει το στόμα μου ξαφνικά αλλά τον ρώτησα, «Είναι θηλυκό;»
«Αν ήταν θηλυκό θα έκανε πιο πολλά»
Ούφ! Να και ένα καλό νέο.
«Θα ξανά έρθω»
«Όποτε θες, αλλά δεν ξέρω αν θα είναι εδώ το κουτάβι σου.»
Αααα αυτό δεν μου αρέσει. Κοίταξα το κουτάβι στη γωνία του. Ούτε που κουνιόταν. Τι ζωηρό και αηδίες έλεγε αυτός; Αυτό μια χαρά ήσυχο ήταν. Και με κοίταζε. Τέλειος ήταν!!
Τώρα όμως έπρεπε να βάλω τα μεγάλα μέσα. Ο μπαμπάς έπρεπε να αναλάβει δράση «γαλιφιά» της μαμάς γιατί μέχρι να μαζέψω εγώ 150€ … ζήτω που καήκαμε, που λέει και η γιαγιά!!
 
 
#
Stefanos
+1
2012-02-06 02:04
Δυστυχώς όταν πήγα σπίτι ο μπαμπάς δεν χαμογελούσε. Ο μπαμπάς ούρλιαζε για μία πίπα. Όχι την αδερφή της βασίλισσας που όλοι λένε ότι είναι ωραία αλλά εμένα δεν μου αρέσει. Λέει ότι θα μπαίνουν οι Αμερικάνοι και θα σου ψάχνουν τον υπολογιστή. Μα τι να ψάξουν δεν καλοκαταλαβαίνω . Τόσο μικρό κουτάκι δεν μπορείς να κρύψεις πολλά πράγματα. Ενώ στο πλυντήριο ή στο ψυγείο βάζεις ότι θέλεις . Η μαμά είχε βάλει τα κοσμήματα το καλοκαίρι που πήγαμε στη Λευκάδα και εγώ τους Γκορμίτες γιατί θέλει να μου τους πάρει ο Νικήτας από το σχολείο επειδή του είχα πει ότι θα του χαρίσω τον Ντόμπι μετάνιωσα. Η μαμά μου είπε να μην τους βάλω αλλά τους έβαλα κρυφά. Μετά ξέχασα ότι τους είχα βάλει εκεί και έκλαιγα κι μπαμπάς μου πείρε άλλους . Τώρα βρήκα και τους παλιούς και θα χάρισα τον Ντόμπι στον Νικήτα . Πάντως η μαμά δεν φώναξε για την πίπα αλλά χάρηκε γιατί λέει πως ο μπαμπάς είναι με ένα ποντίκι διαρκώς στο χέρι ζωντανό ή του υπολογιστή .
 
 
#
Φωτεινή Χατζηευστρατιου
0
2012-02-06 02:30
Με αυτά και με εκείνα πέρασε η μέρα και δεν πρόλαβα να τους πω και για το σκυλάκι. Ξημερώνοντας η νέα μέρα κίνησα για το σχολείο αποφασισμένος! Σήμερα θα έβρισκα λύση στο πρόβλημα μου. Δεν ξέρω πως, αλλά ότι κι αν γίνονταν θα τους εξηγούσα για το σκυλάκι που χαρίζανε στο pet shop και θα χρησιμοποιούσα κάθε επιχείρημα και κάθε μέσο για να τους πείσω να το αποκτήσω επιτέλους. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι είδους μαθητής ήμουν τις έξι ώρες του μαθήματος! Δηλαδή και να μπορούσα να σας περιγράψω δεν θα θέλατε εσείς να ακούσετε. Εγώ δεν ήμουν μαθητής, αλλά αναστενάρης! Σε αναμμένα κάρβουνα καθόμουν μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι του σχολάσματος. Τρέχοντας γύρισα στο σπίτι, σαν σίφουνας όρμησα μέσα και σαν χείμαρρος εξιστόρησα στην μαμά την ιδέα μου να αποκτήσω το σκυλάκι  που χάριζαν  στο γειτονικό pet shop. Και ω, του θαύματος, η μαμά δεν φωνάζει, δεν χειρονομεί, δεν στραβομουτσουνι άζει! Φαίνεται να το σκέφτεται, και έμενα η καρδιά μου κοντεύει να σπάσει στην ιδέα και μόνο ότι μπορεί να καταφέρω να την πείσω, να κάμψω τα "όχι", τα "μη", τα "δεν" και τα "αποκλείεται" της. Ώσπου και πάλι ένα δυνατό ουρλιαχτό ακούστηκε. Δεν με γελούν τα μεγάλα μου αυτιά, είναι ο μπαμπάς. Πάλι! Μα αν είναι δυνατόν! Τρέχω στο δωμάτιο από όπου ακούστηκε ο μπαμπάς, μπροστά εγώ και πίσω η μαμά, και τι να δω; Ο τεράστιος, δυνατός, ατρόμητος και μαχητικός  μπαμπάς μου, πεσμένος στο πάτωμα να κλαίει και να χτυπιέται απαρηγόρητος, ή καλύτερα, σαν κακομαθημένο παιδί (έτσι μου λέει όταν έχω ανάλογη συμπεριφορά). Μα τι θέαμα είναι πάλι αυτό; Στα αλήθεια κλαίει ή είναι κάποια πλάκα από αυτές που συνηθίζει να σκαρώνει; Γιατί ξέχασα να σας πω ότι ο μπαμπάς μου είναι ασυναγώνιστος στο να κάνει φάρσες, εντός και εκτός σπιτιού, σε φίλους και συγγενείς και κυρίως σε έμενα και την μαμά! Δεν ήξερα τι να σκεφτώ, τι να πιστέψω. Να  έφαγε ο Μπάμπης και τα υπόλοιπα γραπτά της μαμάς; Να κλαίει και να χτυπιέται ακόμα για την πίπα; Να έγινε κάτι ακόμα χειρότερο; Μα τι χειρότερο μπορεί να κάνει ένα τόσο δα ποντίκι και μια πίπα; «Κάλε μου μπαμπά τι σου συμβαίνει πάλι» τον ρωτώ ανήσυχος;
 
 
#
Φωτεινή Χατζηευστρατιου
0
2012-02-06 11:09
Και εκεί, κάπου ανάμεσα απο κλάματα, βρισιές και τσιρίδες ο μπαμπάς μου απάντησε ότι ο Μπάμπης εκτός απο τα γραπτά της μαμάς είχε φάει και τρεις επιταγές συνολικής αξίας 38.956 ευρώ που φυλαγε σε ένα συρτάρι του γραφείου του. Το τι ακολούθησε δεν περιγράφεται! Η μαμά να ωριεται μενώμενη απο το σοκ της αποκάλυψης ότι το ποντίκι έφαγε τα κοκκινιστά γραπτά των μαθητών της. Ο μπαμπάς να τριρίζει για τις επιταγές του και να απειλεί ότι αν πέσει στα χέρια του ο Μπάμπης θα τον κάνει σουβλάκι. Και εγώ να απορώ πως είναι δυνατόν να ένα τόσο δα ποντίκι να είναι τόσο πολυέξοδο; Μα να ξοδεύσει 38.956 ευρώ με πέντε-δέκα μπουκουνιές!
 
 
#
bookbook.gr
+1
2012-02-06 22:47
Μάλλον έχασα πάλι την ευκαιρία μου να πω για το σκυλάκι. Με τόσο εκνευρισμό μέσα στο σπίτι, καλύτερα να περιμένω μια πιο κατάλληλη στιγμή!
Τελικά, αυτός ο Μπάμπης, μόνο ανακατωσούρα μου έφερε...
 
 
#
Αγγελική Λάλου
0
2012-02-07 01:35
Τελικά τα πνεύματα ηρέμησαν στο σπίτι και είχε έρθει η ώρα να πέσουμε για ύπνο. Είχα φορέσει τις πιτζάμες μου και ήμουν στο μπάνιο για να πλύνω τα δόντια μου. Εκεί που ξέπλενα το στόμα μου από τις σαπουνάδες ακούστηκε το κουδούνι της πόρτας. «Ποιος να είναι τέτοια ώρα;» αναρωτήθηκα κι έστησα αφτί για να μάθω τι συμβαίνει. Ο μπαμπάς και η μαμά πήγαν μέσα για να ανοίξουν, αφού πρώτα κοίταξαν από το ματάκι… Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν άκουσα τη φωνή της διπλανής μας… της κυρίας Ορμηνίου. «Άλλο πάλι και τούτο», σκέφτηκα. «Να δεις που δεν θα είναι για καλό», μονολογούσα μέσα στο μπάνιο και δεν τολμούσα να ξεμυτίσω από κει. Η αλήθεια είναι πως η γειτόνισσά μας δεν μας είχε συνηθίσει σε επισκέψεις, οπότε δεν ήξερα τι να βάλω με το μυαλό μου. Με έτρωγε όμως η περιέργεια, οπότε πλησίασα μέχρι το χολ για να μπορώ να ακούω καλύτερα αλλά και για να έχω οπτική επαφή. Τότε είδα την κυρία Ορμηνίου να στέκεται αναστατωμένη και αναψοκοκκινισμέ νη στην εξώπορτα και να κρατάει στα χέρια της μια κούτα. «Τι θα μπορούσε να έχει μέσα;». Ήταν σκοτεινά και δεν έβλεπα καλά. Μου φάνηκε όμως πως σε κάποια στιγμή η κούτα κουνιόταν. Θα πρέπει να ήταν η ιδέα μου, μάλλον είχα αρχίσει να νυστάζω πολύ κι έκαναν πουλάκια τα μάτια μου. Για την ακρίβεια, έκαναν σκυλάκια… γι’ αυτό πριν βγάλω το συμπέρασμα ότι είχα αρχίσει να ονειρεύομαι με ανοιχτά τα μάτια, αποφάσισα να πάρω μέρος στο επεισόδιο και να δω από κοντά τι συνέβαινε…και κυρίως να μάθω ποιο ήταν το περιεχόμενο της κούτας. Και τότε άκουσα τις διηγήσεις της κυρίας Ορμηνίου και δεν πίστευα στα αφτιά μου.
«Εκεί που ήμουν στο δρόμο, λίγο πριν φτάσω στην πολυκατοικία, περνώντας απ’ αυτό το κατάστημα που άνοιξε πρόσφατα…ξέρετε , αυτό με τα καημένα τα ζώα… είχαν αφήσει απέξω ένα κουτί και ξαφνικά βγήκε από μέσα ένα σκυλάκι και πετάχτηκε στο δρόμο, πώς φρέναρα και δεν το πάτησα…ένας Θεός το ξέρει. Τα έχασα. Σταμάτησα αμέσως, το πήγα στον κτηνίατρο και ευτυχώς βεβαιωθήκαμε ότι είναι καλά. Με ανάγκασαν ωστόσο από το κατάστημα να το αγοράσω. Δεν με νοιάζουν τα λεφτά, χαλάλι για την τρομάρα που πήρα… Είναι και συμπαθέστατο…μό νο που δεν μπορώ να το κρατήσω… Έτσι σκέφτηκα εσάς… Έχετε κι ένα αγοράκι, ένα κατοικίδιο θα του έκανε καλό».
Τα πόδια μου δεν με κρατούσαν, το ένιωθα πως θα λιποθυμούσα από στιγμή σε στιγμή. Κρεμόμουν από τα χείλη των γονιών μου, της μαμάς μου δηλαδή…κακά τα ψέματα!
«Τι να σας πω, κυρία Ορμηνίου, μας βρίσκετε απροετοίμαστους … Ξέρετε ένα σκυλάκι θέλει και την προίκα του, φαγητό… Και τέτοια ώρα όλα είναι κλειστά».
«Α, αυτό να μη σας ανησυχεί καθόλου, τα φρόντισα όλα…Του αγόρασα όλα τα απαραίτητα».
Έκανε πίσω και φανέρωσε δυο τεράστιες σακούλες που όπως αποδείχτηκε αργότερα είχαν τα πάντα..! Η μαμά δεν είχε πλέον δικαιολογίες και δεν μπορούσε να αρνηθεί. Όταν μάλιστα πήρα το θάρρος να φανερωθώ και να πλησιάσω, δεν μπορούσε να πει όχι. Κοίταξα την κούτα. Το κουταβάκι που μου είχε κλέψει την καρδιά ήταν πια στο σαλόνι μου, ένας απρόσμενος νυχτερινός επισκέπτης που όμως θα έμενε εδώ. Δεν έχω λόγια για να περιγράψω τι ένιωθα. Ήμουν πιο ευτυχισμένος από ποτέ. Ποιος θα το περίμενε ότι η κυρία Ορμηνίου θα μου έκανε το καλύτερο δώρο!
 
 
#
Yiorgos
0
2012-02-07 10:49
Ξαφνικά μου ήρθε μια εκπληκτική ιδέα για το πως θα έβρισκα τα λεφτά. Θα τύχαινα το λαχείο. Έτσι μια μέρα πήγα και αγόρασα ένα λαχείο με τον αριθμό 211783. Την άλλη μέρα έγινε η κλήρωση, την άκουσα με πολύ προσοχή. Ο κύριος είπε φωναχτά
-το τυχερό λαχείο έχει τον αριθμό 21178...4!!!! Εκείνη τη στιγμή ο μπαμπάς πετάχτηκε στον αέρα τσιρίζοντας:
-Επιτελούς μια φορά μου χαμογέλασε η τύχη!!!
Τότε η μαμά ρώτησε τι γίνετε εδώ
-Καλή μου κερδίσαμε 1000 ευρώ
 
 
#
Μύρτα
0
2012-02-07 11:50
« Εντάξει» είπε η μαμά μου! Τότε δεν μπορούσα να συγκρατήσω την χαρά μου...« Αλλά»η φωνή της μαμάς μου χάλασε την στιγμή μου. «Αλλά θα μένει έξω στην βεράντα»!!Εγώ την παρακάλεσα να μένει μέσα (το σκυλάκι). Γούρλωσα γλυκά τα μάτια μου για να με λυπηθεί. Μετά από μερικά "όχι" κοίταξε εμένα και το σκυλάκι: μας λυπήθηκε και είπε «Κανε το ο,τι θες αλλά θα το φροντίζεις εσύ» Εγώ την αγκάλιασα λέγοντας της «Είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου!!!!!!!!! !!!!!!!!!!!!»
 
 
#
SOTI TRIANTAFILLOU
0
2012-02-08 01:03
Παιδιά, μεγάλα, μικρά και μεσαία, η φαντασία σας έχει οργιάσει! Προσπαθώ να σας συγκρατήσω! Θα το πω αγγλικά και ύστερα θα το εξηγήσω: "Stick to the story", δηλαδή, μην περιγράφουμε ιδέες ή λεπτομέρειες που δεν προωθούν τη δράση μας. Γεγονότα! Τι έγινε; Πώς έγινε; Και, όπως είπαμε νωρίτερα, πρέπει να διαλέξουμε έναν πρωταγωνιστή: επειδή ίσως οι γονείς μοιάζουν λίγο με αυτόν τον μπαμπά που απέκτησε το χάμστερ, βλέπω μια τάση να γίνει ήρωας ο μπαμπάς! Ο οποίος συμφωνώ ότι, μέχρι τώρα, είναι τρομερά συμπαθητικός. Χρειαζόμαστε όμως ΔΡΑΣΗ, ΑΝΑΤΡΟΠΗ, ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ - κάτι απρόβλεπτο.
 
 
#
mary s
0
2012-02-08 15:41
Έχω ξυπνήσει για μια ακόμη φορά ιδρωμένος από την αγωνία και κατατρεγμένος από την επιθυμία μου να αποκτήσω το κουτάβι. Η αλήθεια είναι ότι το σκυλάκι συνεχίζει να τρέμει μονάχο του, μέσα σε εκείνη την κούτα κι εγώ κάθομαι και βλέπω το ένα όνειρο μετά το άλλο. Όλα αισιόδοξα τα όνειρά μου, δεν λέω. Μέχρι και λαχείο κερδίσαμε ! Μέχρι και η στριμμένη κυρία της διπλανής πόρτας, μας αποκάλυψε την καλή πλευρά της! Όμως τίποτε δεν είναι αλήθεια. Η μόνη αλήθεια είναι ότι ο μικρός «καφετιά βούλα» παραμένει στο pet shop , ενώ αυτό το αχάριστο ποντίκι κάνει βόλτες στο σαλόνι μας.
Η μαμά θα προτιμούσε εδώ την παρουσία κάποιου που να μην τρώει τα γραπτά των μαθητών της. Τώρα γκρινιάζει γιατί πρέπει να βάλει βαθμούς χωρίς να λάβει υπόψη τους βαθμούς από τα τέστ. Αλλά και ο μπαμπάς, μολονότι εκείνος τον έφερε εδώ, τελικά είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι θα προτιμούσε κάποιον που να μην μασουλάει επιταγές και τυχερά λαχεία γιατί γίνονται τα νεύρα του τσατάλια. Η κυρία Ορμηνίου δε, θα ήταν μια αποκάλυψη, γιατί θα έβρισκε επιτέλους τον καλό εαυτό που κρύβει μέσα της, που σίγουρα υπάρχει, αφού τον είδα κι εγώ στον ύπνο μου….
Ο Μπάμπης –ποιος ξέρει πού γυρνάει και τι κατεβάζει στο στομάχι του- ήταν μια πολυτέλεια χωρίς ανταπόδοση.
Και την ώρα που έκανα αυτές τις σκέψεις γι αυτόν, νάσου τον βλέπω να τρέχει σα μουρλός και να βγαίνει από το παράθυρο. Από πίσω του, πηδάω κι εγώ και τρέχω – τρέχω –τρέχω. Εννοείται ότι τον έχασα γιατί ο Μπάμπης είναι γρήγορος. Πολύ γρήγορος. Μια γάτα όμως ανέλαβε να τον ξετρυπώσει για μένα.
Το κυνήγι, αυτό που λένε του ποντικιού με την γάτα, είναι ανελέητο ! Μπροστά αυτός πίσω αυτή. Κρυμμένος αυτός στις γωνίες και τα πεζοδρόμια, νύχια έξω αυτή με νιαουροουρλιαχτ ά.! Φοβερό ! Τελικά, ο δρόμος τους έσυρε μπροστά στο Pet Shop της γειτονιάς.
 
 
#
mary s
0
2012-02-09 00:41
Τα μαγαζιά αυτή την ώρα έχουν πια κλείσει και το κουτάβι αισθάνεται ακόμη περισσότερο μόνο του. Απο τη βιτρίνα του καταστήματος παρατηρώ την κούτα και το μισό του κεφάλι να εξέχει. Μου φάνηκε οτι τα άλλα κουτάβια έλειπαν. Ισως φάνηκαν τυχερά και κάποιοι τα πήραν στην αγκαλιά τους, σκέφτηκα. .... Μα .. τί συμβαίνει? Για μια στιγμή μου φάνηκε οτι είδα κάποιο φως μέσα στο pet shop. Μπά, ιδέα μου θα είναι. Ποιός να είναι τέτοια ώρα εκεί μέσα?

Πλησιάζω ακόμα περισσότερο και τελικά νομίζω ότι έτσι είναι. Μια φιγούρα με σκούρα ρούχα κινείται μέσα στο μαγαζί. Κολλάω τη φάτσα μου πάνω στο τζάμι για να δω καλύτερα και .... ξαφνιάζομαι ! Κάποιος πίσω μου, μου κλείνει το στόμα και ψιθυρίζει μέσα στο αυτί μου. "Τι συμβαίνει μικρέ?"
Θεε μου ! Η καρδιά μου χτυπά τόσο δυνατά που νομίζω οτι θα σπάσει. Τα χοντρά του δάχτυλα, σχεδόν μου κλείνουν και τη μύτη και δυσκολεύομαι να αναπνεύσω. Η πόρτα του μαγαζιού ανοίγει και με σπρώχνει μέσα. Τελικά, βρίσκομαι και με τους δύο μαυροφορεμένους ψηλούς άνδρες, άγνωστο γιατί, κοντά στο αντικείμενο του πόθου μου. Το κουτάβι με τη βούλα στο μάτι.

"Τι ζητάς εδώ μικρέ?" μου λέει βλοσυρά ο ένας , μάλλον ο ψηλός με το μουστάκι.
"Τίποτε κύριε...." απαντώ με τρέμουλο στη φωνή.
"Τί είδες εκεί που στεκόσουν?" ρωτάει ο άλλος.
"Τίποτε... δηλαδή... έβλεπα κάτι ενδιάφέρον", ψελλίζω. Μου κόπηκε το αίμα οταν τον είδα να μου φέρνει κοντά στο λαιμό ένα γυαλιστερό μαχαίρι, μπορεί να ήταν και χαρτοκόπτης, δεν ξέρω....
"Λεγε τι είδες. Λέγε τι θες", λέει εκείνος αποφασιστικά για να βάλω σχεδόν αμέσως τα κλάμματα...
"Εγώ το μόνο που θέλω είναι το μικρό με τη βούλα στο μάτι..." του λέω μυξοκλαίγοντας. Ηθελα να δείξω άνδρας. Ηταν σαν σκηνικό ταινίας, δεν πήγαινε εγώ να κάθομαι να κλαίω ,αλλά τί να κάνω, τα χρειάστηκα...
Το νιαουροουρλιαχτ ό μιας γάτας με έβγαλε απο τη δύσκολη θέση. Ηταν εκείνη η γάτα που κυνηγούσε εδώ και ώρα τον Μπάμπη. Τον Μπάμπη μας που τώρα είχε μπει μέσα απο τη χαραμάδα της πόρτας του μαγαζιού κι έκοβε βόλτες ανάμεσά μας!

"Πολύ μεγάλη παρέα μαζευτήκαμε εδώ. Φύγαμε", είπε εκείνος ο ψηλός με το μουστάκι στον άλλο μαυροφορεμένο και με βιαστικές κινήσεις μάζεψε οτι βρήκε στα συρτάρια του μαγαζάτορα. Ο άλλος όμως, κραδαίνοντάς μου εκεινο το μαχαίρι , του λέει ατάραχος "Θα πάρουμε μαζί και το μικρό. Δεν μπορούμε να τον αφήσουμε εδώ". Καθώς με βουτάει απο το μανίκι και με σπρώχνει, ο Μπάμπης περνάει μέσα απο τα πόδια του τρέχοντας και η γάτα τον ακολουθεί ουρλιάζοντας. Ο ψηλός κάνει να την πιάσει , αλλά εκείνη, προκειμένου να σώσει το θηραμά της και να εξασφαλίσει το δείπνο της, βγάζει τα νύχια της και του γρατζουνάει το πρόσωπο!

"Μπάμπη μου , καλέ μου Μπάμπη" φώναξα απο ενθουσιασμό, αλλά ο άλλος με το μουστάκι μου έκλεισε πάλι το στόμα.
"Φωνάζεις πολύ μικρέ. Είσαι ανυπάκουος", μου λέει απότομα. Αυτό το Είσαι Ανυπάκουος, μου θύμησε τη μαμά, που θα με ψάχνει τώρα. Τότε αποφασίζω να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Με το δάχτυλό μου, του δείχνω σχεδόν μουγκρίζοντας την κούτα με το κουτάβι. Το χέρι του χαλαρώνει και με αφήνει να μιλήσω.
"Εγώ μόνο το κουτάβι θέλω. Δώστε τό μου και θα φύγω" λέω αποφασιστικά.
"Το κουτάβι?" ρωτάει.
"Ναι αυτό με τη βούλα στο μάτι"
Εκείνος με το μουστάκι, κάνει στο φίλο του ένα νόημα, αλλά δεν κατάλαβα τί εννοούσε. Με γρήγορες κινήσεις, μου δίνουν στην αγκαλιά την κούτα, και με βγάζουν πρώτο απο το μαγαζί , έχοντας στο σβέρκο μου εκείνο το μαχαίρι. Με την χοντρή φωνή του μου ψιθυρίζει, οτι δεν ξέρω και δεν είδα τίποτε εδώ απόψε. "Αν φανείς ανυπάκουος, θα το μετανοιώσεις", μου λέει απειλητικά και με νόημα.

Κάνω δυο βήματα και αντιλαμβάνομαι οτι οι δυο μαυροφορεμένοι ψηλοί άνδρες δεν είναι πια εκεί. Σαν να εξαφανίσθηκαν. Δεν μπορώ και ούτε θέλω να απασχολήσω το μυαλό μου με τα πώς και τα γιατί. Τώρα ένα έχει σημασία. Εχω στην αγκαλιά μου τον "βούλα στο μάτι" . Κοντοστέκομαι στα σκαλιά του σπιτιού μου. Είμαι σίγουρος για την κατσάδα που θα φάω απ τη μαμά, γιατί βγήκα χωρίς να ρωτήσω κανέναν, αλλά κυρίως γιατί επέστρεψα με αυτό το μικρό κουτάβι. Τί θα τους πω τώρα? Πού το βρήκα? Να πω την αλήθεια? Πώ πω τι έχω να ακούσω ....
 
 
#
εγω ποιος να ειμαι
0
2012-02-10 15:23
Τίποτα απόόλα αυτά τώρα δεν έχει σημασία. Κρατάω στα χέρια μου επιτέλους το κουταβι.
Γρήγορα γρήγορα ξαναμπαίνω στο δωμάτιο μου από το παράθυρο χωρίς κανείς να με πάρει μυρωδιά και χώνομαι κάτω από το πάπλωμα αγκαλιά με τον αγαπημένο μου Καφέ βούλα.
Είχα να σκεφτώ ένα σωρό λεπτομέριες: αδύνατον να πω τα πράγματα όπως έγιναν.
Θα με υποχρέωναν να επιστρέψω το σκυλάκι και μπορεί να με έστελναν και στην αστυνομία, σαν μάρτυρα ή και σαν κατηγορούμενο.
Μπορεί οι αστυνομικοί να πίστευαν κιόλας πως βοηθούσα τους κλέφτες και να με έκλειναν φυλακή... Αραγε θα μπορούσα να πάρω μαζί μου και τον «καλύτερο φίλο του ανθρώπου»; Κι αν τελικα μάθαιναν οι κλέφτες ότι μίλησα και ερχόταν να με βρούνε; Αποκλείεται έπρεπε να βρω μια καλή δικαιολογία...
Μ' αυτά και μ' αυτά πρέπει να αποκοιμήθηκα με το κουτάβι αγκαλιά.
 
 
#
εγω ποιος να ειμαι
0
2012-02-10 16:28
Δεν ξέρω πόση ώρα θα είχε περάσει, όταν άκουσα το μπαμπά να ουρλιάζει από το δωμάτιο του (αμάν, συνήθεια του είχε γίνει πια...) Εντρομος, άρχισα να ψάχνω κάτω από το πάπλωμα τον Καφέ βούλα.Δεν ήταν πουθενά!
Τα έκανα απάνω μου. Σηκώθηκα όσο πιο αθόρυβα μπορούσα και πήγα προς το δωματιο του μπαμπά και της μαμάς και κρυφοκοίταξα από την μισάνοιχτη πόρτα.
Ο μπαμπάς εξακολουθούσε να φωνάζει μέσα στιν ύπνο του ενώ κουνούσε τα χέρια του στον αέρα απελπισμένα:
Φύγε από πάνω μου βρωμοπόντικο... αααα θα μου φάει το αφτί!
αααα!
Δίπλα του η μαμά, καθισμένη, είχε σκάσει στα γέλια:
Χαααα χαααα χρυσέ μου... δεν είναι ποντίκι, ένα κουτάβι είναι..
από που βρέθηκε... Χαααα χαααα...
Η όλη σκηνή ήταν πράγματικά πολύ αστεία.
Ο Καφέ βούλα, ήταν ανεβασμένος στο κεφάλι του μισοκοιμισμένου μπαμπά και τον έγλυφε ασταμάτητα στο πρόσωπο κουνώντας την ουρά του τόσο δυνατά, που νόμιζες πως θα ξεκολλήσει...
Δεν μπόρεσα να κρατηθώ, έβαλα και εγώ τα γέλια καθώς έμπαινα στο δωμάτιο.
 
 
#
SOTI TRIANTAFILLOU
0
2012-02-11 02:44
Παιδάκια, μια γλωσσική παρατήρηση. Καθώς γράφετε, αποφεύγετε τις ποροφορικές εκφράσεις όπως "τα έκανα πάνω μου" (!!) καθώς και τις τουρκικές λέξεις ("αμάν"). Ο προφορικός λόγος είναι διαφορετικός από τον γραπτό διότι, μεταξύ άλλων, συμπληρώνεται από την απόχρωση της φωνής μας κι από τις χειρονομίες μας. Νομίζω ότι όλοι μεταφέρουν την προφορικότητα στον γραπτό λόγο - το ίδιο κάνουν και πολλοί Έλληνες συγγραφείς. Όμως αυτή η μεταφορά είναι μια ολόκληρη τέχνη...
 
 
#
SOTI TRIANTAFILLOU
0
2012-02-11 20:32
Πρέπει να αποφασίσετε πώς θα συνεχίσετε την ιστορία. Ο ήρωάς μας θα πάρει το κουτάβι του pet shop ή θα υιοθετήσουμε την ανατρεπτική ιδέα της κυρίας Ορμηνίου;; Και μετά τι; Θέλω να πω τι θα προκύψει αν τελικά αποκτήσει το κουτάβι με τη συγκατάθεση των γονέων; Χρειαζόμαστε κάτι που να προχωρεί τη δράση: ένα μυστικό...;
 
 
#
SOTI TRIANTAFILLOU
0
2012-02-12 18:08
Λοιπόν, σε λίγο θα κάνω μια σύνθεση όλων των κειμένων σας και θα προκύψει η τελική ιστορία. Κατά κάποιον τρόπο, συναρμολογώ τις διαφορετικές συνέχειες: όλοι έχετε συμβάλει... Στο μεταξύ, διορθώνω λαθάκια, αντικαθιστώ λέξεις με άλλες που είναι ακριβέστερες και τοποθετώ σημεία στίξης που λείπουν. Έτοιμη η ιστορία! Έχει τίτλο "ΚΑΦΕ ΒΟΥΛΑ".
 
Subscribe Here



τα βιβλία που αγαπήσαμε

βιβλία που ξεχωρίσαμε

συνδέσεις
bookbook.gr
κλείσιμο