 Μια φορά κι έναν καιρό ήταν το τίποτα. Το τίποτα ήταν μαύρο, βαθύ και πηχτό, βελούδινο και μοναχικό. Ο χρόνος κυλούσε: δευτερόλεπτα, ώρες, μέρες, εβδομάδες, μήνες, χρόνια, δεκαετίες, αιώνες, χιλιετίες. Ώσπου μια φορά ακούστηκε μέσα στην ησυχία του τίποτα ένα πλιτς! Και ξαφνικά, μέσα στο μεγάλο μαύρο τίποτα, εμφανίστηκε μια μικρή γαλάζια κηλίδα από φως. Η κηλίδα αυτή ήταν μια μικρή λίμνη. | Φοίβος |
| Η Εμπρέθιλ ήταν ένα κόσμημα στον καινούργιο κόσμο. Το κέντρο του κενού, μέχρι τότε, χώρου. Πόσα θαυμαστά πράγματα, πόσα ιστορικά γεγονότα έμελλε να συμβούν. Γενιές ολόκληρες θα μεγάλωναν ακούγοντας τις ιστορίες της "δημιουργίας". | Δημήτρης |
| Η Ιστορία ξεκινά στην ανοιχτή θάλασσα. Ό νεράνθρωπος έβγαλε το κεφάλι του από το νερό και τίναξε τα μακριά μαλλιά του. Οι νεράνθρωποι είχαν βράγχια πίσω από τα αφτιά τους για να αναπνεουν μέσα στο νερό αλλά μπορούσαν να μείνουν έξω από αυτό για αρκετές ώρες πριν χρειαστεί να αναπνευσουν ξανά. Στη μυθολογία της Εμπρέθιλ λέγεται οτι οι πρώτοι νεράνθρωποι είχαν μαγικές δυνάμεις που τους έκαναν ανίκητους στη μάχη αλλά τους βοηθούσαν κιόλας να επικοινωνούν με τα άλλα πλάσματα και να επιβιώνουν στις σκληρές συνθήκες της πρώτης Γης. Ο Έρεβ, ο τρανός αρχοντας του Κεντρικού Τομέα, κολύμπησε αργά στα κίτρινα νερά προς ένα μικρό κομμάτι στεριάς στο βάθος του ορίζοντα | . |
| Τον τελευταίο καιρό, όλο και συχνότερα, κομμάτια στεριάς αναδύονταν στην επιφάνεια του νερού σαν μικρά νησιά με έκταση μερικών δεκάδων μέτρων. Τα πρώτα χρόνια της ζωής τους περιπλανιώντουσαν εδώ και εκεί. Σιγά σιγά, βλάστηση εμφανιζόταν πάνω τους: βρύα και περίεργα χαμηλα φυτά με μπλε λογχοειδή φύλλα που οι ρίζες τους διαπερνώντας το λεπτό συμπαγή φλοιό βυθίζονταν χιλιόμετρα μέσα στην υδάτινη μάζα και μπλέκονταν μεταξύ τους σχηματίζοντας ένα δίχτυ. Καθώς τα φυτά μεγάλωναν στην επιφάνεια, οι ρίζες τους γινόντουσαν ολοένα και πιο χοντρές και το πλέγμα τους ολοένα και πιο πυκνό ώστε κάποια στιγμή τα νησιά στέκονταν ακινητοποιημένα από τις τεράστιες άγκυρές τους. Σπάνια, σπρωγμένα από τα ρευματα, συνατιόντουσαν και καθως οι ρίζες τους μπλέκονταν έμεναν για πάντα ενωμένα. Το νησάκι στο οποίο κατευθυνόταν ο Έρεβ ήταν σχετικά νέο και παρα το ότι η επιφάνεια του καλυπτόταν από μπλε θάμνους και μερικά χαμηλά γαλαζοπράσινα δέντρα είχαν αρχίσει να φυτρώνουν, ταξίδευε αργά ανάλογα με τους ανέμους ή τις επιθιμίες των υδάτινων ρευμάτων. | Μάριος |
| οΕρέβ σκαρφάλωσε στις απόκρυμνες όχθες του νησιού περπάτησε αποφασιστικά προσ την ψηλότερη κορυφή του βουνού την σκαρφάλωσε όσο πιο γρήγορα μπορούσε όταν έφτασε, έβγαλε μέσα απο τον σάκο του μία σφαίρα. Εκείνη η σφαίρα ήταν περίεργη κάτι μέσα της κουνιόταν έμοιαζε κάπως με νερό αλλά διέφερε κιόλας. Ο Ερέβ έθαψε τη σφαίρα και μετά τη σφράγισε με μια γητειά έπειτα πήρε το μονοπάτι του γυρισμού. Πέρασαν πολλά χρόνια όσπου μια ζοφερή μέρα στην πόλη της Ερμ | fivos |
| ...πέρασαν πολλά χρόνια, ώσπου μια ζοφερή μέρα στην πόλη της Ερμ, ο γιος του Έρεβ, ο Λόχαν , πάνω σε μια συζήτηση που είχε με τον πατέρα του ξεστόμισε την μοιραία λέξη : " σφαίρα του Όπορεν".. Ξαφνικά όλα άλλαξαν μορφή στην Εμπρέθιλ. Η μέρα έγινε νύχτα, ακούγονταν βροντές και ο ουρανός έγινε κόκκινος. Μαύρα πουλιά πετούσαν πάνω από τη πόλη φωνάζοντας το όνομα του Λόχαν. Σε μια στιγμή όλα σταμάτησαν-ακόμα και ο χρόνος του σύμπαντος.Εμφανίστηκε ένα μεγάλο άσπρο σύννεφο και από εκεί βγήκε ο Μεγάλος Άρχοντας της Γητειάς. Με βροντερή φωνή είπε στον Λόχαν : " Ο πατέρας σου ξεκίνησε το Κακό εκείνη τη μέρα που έθαψε την σφαίρα του Όπορεν . Τώρα εσύ θα πρέπει να δώσεις μια μάχη με τα τέρατα της Γητειάς για να την πάρεις πίσω και να φέρεις την ηρεμία και τη γαλήνη στην πόλη σου " . Αυτά είπε και χάθηκε στο σύννεφο ο Μεγάλος Άρχοντας της Γητειάς.. | ΛΥΔΙΑ |
| Ένας φόβος κυρίεψε τον Λόχαν: τα τέρατα της Γητειάς εδώ και τέσσερα τρισεκατομμύρια χρόνια ζούσαν στο πιο απομακρυσμένο νησί της Εμπρέθιλ. Για να είμαστε ακριβείς δεν ζούσαν πάνω στο νησί αλλά πάνω από το νησί, μέσα σε έναν αέριο κύλινδρο από άζωτο και το μόνο που εξείχε από τον κύλινδρο ήταν τα νύχια από τα άκρα τους που στην άκρη είχαν το δηλητηριώδες υγρό ερελόρ. Το ερελόρ ήταν το φονικό τους όπλο: καθώς τα τέρατα δεν μπορούσαν να βγουν από τον κύλινδρό τους -αυτή ήταν άλλωστε και η τιμωρία που τους είχε επιβάλλει ο Άρχοντας της Γητειάς, μετά από το παράλογο και καταστρεπτικό παιχνίδι τους να φάνε έξι χιλιάδες χρόνια από το χρόνο του σύμπαντος- χρησιμοποιούσαν το ερελόρ για να εξαφανίζουν κάθε ανεπιθύμητο εισβολέα. Ο Λόχαν έπρεπε, λοιπόν, να αντιμετωπίσει τα φοβερά τέρατα της Γητειάς, για να επαναφέρει την ηρεμία στην Εμπρέθιλ. Ένα ακαθόριστο προαίσθημα σιγουριάς τον έκανε... | Άννα- Μαρία |
| O Έρεβ ακούει έναν ήχο. ΝΤΡΙΝ! ΕΛΑ ΞΥΠΝΑ! Τι εγινε παλι! Ο Έρεβ ανακαλύπτει ότι όλα ήταν όνειρο. Με Μεγαλοπρεπεια αντιμετωπείζει την κατάσταση που επικρατούσε.Τριγυρνούσε μέχρι που βρήκε ενα φουντοτό αγριόχορτο.Τον οδήγησε σε έναν νερανθρωπο.Τότε ο νερανθροπος εγινε διωκτης του επειδή παράτησε το όνειρό του. | alexia |
| Ο ΕΡΕΒ ΕΙΧΕ ΓΙΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΟΥ ΤΟΝ ΝΕΡΑΝΘΡΩΠΟ.ΜΑΖΙ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΧΗ.ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΝΗΣΙΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΥΣ ΛΟΦΟΥΣ ΚΑΙ ΕΦΤΑΣΑΝ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ. Ο ΕΡΕΒ ΤΟΤΕ ΕΙΔΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ.ΠΡΩΤΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΜΕΤΑ Ο ΝΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΥΤΟΣ. ΚΑΘΩΣ ΗΤΑΝ ΑΦΙΡΗΜΕΝΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ Η ΣΦΑΙΡΑ ΤΟΥ ΟΠΟΡΕΝ ΕΣΚΑΣΕ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ.ΤΟΤΕ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΣΥΧΡΟΝΟ ΠΟΛΙΤΗΣΜΟ...ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ,ΚΑΛΟΝΤΥΜΕΝΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ,ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΕΣ... | ΝΑΤΑΛΙΑ Μ |
| KOΠΕΛΕΣ ΜΕ ΈΝΤΟΝΟ ΒΑΨΙΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΖΩΑ ΜΕ ΜΕΓΑΛΑ ΑΥΤΙΑ ΚΑΙ ΛΟΥΡΙΑ ΔΕΜΕΝΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΙΜΟΥΣ ΤΟΥΣ .ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΠΕΣΕ ΠΑΝΩ ΣΕ 2 ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥ ΛΕΓΑΝ "ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ ! ΜΠΟΡΕΙΣ Σ 'ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΝΑ ΒΑΕΙΣ ΓΙΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΕΝΑ ΗΦΑΙΣΤΙΟ !!!! " ΜΕΤΑ ΕΠΕΣΕ ΠΑΝΩ ΣΕ ΚΑΤΙ ΤΡΕΛΟΥΣ ΠΟΥ ΟΥΡΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΕΛΕΓΑΝ :ΤΑ 'ΧΕΙ ΚΑΝΕΙ (μππιιιιιιιιιιιιιπ ) Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ . Ο ΝΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΦΥΓΕ ΓΡΗΓΟΡΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΡΙΝ ΑΚΟΥΣΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΟΥΡΛΙΑΧΤΑ ΤΟΥ ΤΡΕΛΟΥ . ΥΣΤΕΡΑ ΣΚΕΦΤΗΚΕ : ΤΙ ΕΠΙΚΕΙΝΔΥΝΗ ΚΑΙ ΕΘΡΑΥΣΤΗ ΧΩΡΑ 1 ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΩ ΕΠΕΙΓΩΝΤΟΣ ! | ALKISTIS |
| Ο Νεράνθροπος ήταν κατάχλομος.Διλαδει όταν λέμε κατάχλομος, εννοούμε λαχανί σαν μαρούλι και κίτρινος σαν λεμόνι.Μετά από 7 λεπτά, ήρθαι ένας φίλος του και του είπε ένα μυστικό!Του είπε να μην το πει ποτέ σε κανέναν. Αυτός χαμογέλασε και έφειγε! Όμως μετά από 1 λεπτό του επιτέθηκε ένα τρελό, ζώο και φοβήθηκε.Αλλά μετά κατάλαβε ότι ήταν νεράνθροπος και ξελάφρωσε. | ΛΕΩΝ |
| να είναι ανήσυχη.Σαν να ήθελε κάτι να του πεί. Σαν να ήθελε να τον προειδοποιήσει για τον επερχόμενο κίνδυνο. Ο αέρας σφυριζε απειλητικά προς το μέρος του... κάτι περίεργο γινόταν... η σφαίρα κουνιόταν ολοένα και πιο δυνατά.Ξαφνικά ο Ερέβ ένιωσε σαν να μην μπορεί να ανπνεύσει και έπεσε αναίσθητος... | Νικηφόρος |
| ΜΟΛΙΣ ΣΥΝΙΛΘΕ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝΑΙ.ΞΑΦΝΙΚΑ ΑΚΟΥΣΕ ΒΗΜΑΤΑ,ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΚΟΠΕΛΑ.Ο ΕΒΕΡ ΤΗΝ ΡΩΤΗΣΕ <ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ>.ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕ <ΝΕΡΤΗ>.ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΓΕΝΝΑΙΟΣ. | Αχιλλεας |
| Ο ΕΒΕΡ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕ<ΑΥΤΗ Η ΛΕΞΗ ΜΟΙΡΑΙΑ>.<Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΠΡΕ ΝΑ ΦΥΓΩ>. | Αχιλλεας |
| Φευγωντας ακουγε μια φωνη να του λεει<<Ελα εδω>>.Οταν γυρισε δεν ειδαι τιποτα,παραμονο ενα δρομο με αμαξια.σινεχισε να προχοραει ξανα ακουσε αυτη τη φωνη.Ξανα γυρισε, παλι δεν ειδε τιποτα.Εκει καταλαβε πως ακουγε πραγματα που δεν υπιρχαν. | Αιμιλια |
| Αλλα γιατι δεν ιπιρχαν αφουτα ακουγε εκατσε σε μια γονια να σκεφτι. Τοτε αρχισε να κλει μια πλιμιρα σκεπαζε τιν πολη τοτ ενα τερας ξεπροβαλε.Που μιλουσε τι γλοσα τον δρακον.Ειχε και χναρια σαν ... | Χαρης |
| αυτά του γίγαντα.Ξαφνικά εμφανίστηκε ένας γιγάντιος δράκος που κρατούσε ένα τσουβάλι με μαγικά μανιτάρια και είπε "Με αυτά τα μανιτάρια μπορείς να γυρίσεις στην λίμνη που γεννήθηκες",και με αυτά τα λόγια τον αποχαιρέτησε. | Aντώνης |
| Συγνώμη του απάντησε δυστυχισμένος, αλλά με πνίγει η βεβαιότητα ότι πρέπει να περάσω αυτή τη δοκιμασία. Μάλιστα και μία κοπέλα η Νέτρη μου είπε ότι είμαι γενναίος. Έτσι και αλλιώς η σύγχρονη πόλη είναι γεμάτη δυσκολίες.Βέβαια στεχαχωριέμαι πολύ που σας αφήνω εσένα και τους νεράνθρωπους.Θα κάνω ότι μπορώ για να φέρω την ειρήνη και την ηρεμία στη χώρα μας. | Λένα |
| Ο Έρεβ δυστυχισμένος όπως ήταν έτρεξε ως την ακτή της λίμνης που γεννήθηκε.Λαχανιασμένος κάθησε στην υγρή χλόη και κλαίγοντας συλλογίστήκε:Να εκτελέσω αυτή την δοκιμασία;ή όχι;Συλλογιζόταν,συλλογιζόταν,δεν μπορούσε να βρεί μια λύση.Ωσπου........Μια ιδέα του κατέβηκε στο κεφάλι. Τι ιδέα να 'ταν αυτή;Πονηρή,έξυπνη ή μεγαλοπρεπή; | στελα |
| Η ιδέα του ήταν να μαζέψει στρατό και να επιτεθεί στα τέρατα. Πρωτα πηγε σε ενα πυργο.Εψαχνε,εψαχνε και αντι να βρει στρατο βρηκε ενα κοσμημα.Σκεφτηκε να το δωσει στην Νερτη αφου ηταν βεβαιος οτι θα το επαιρνε... | Μανος |
| ...οτι θα το επαιρνε μαζι του αλλα φοβοταν οτι ηταν επικηνδυνο.Το πηρε και τοτε ακουστικε μια τεραστια φωνη. ο Νερτη επεσε αναισθητος.Οταν ξυπνισε ειπε:μα πώς βρεθηκα να καλπαζω ενα αλογο στη μαση του πουθενα;Τοτε ενας γεροντας εμφανιστηκε κα ειπε... | Γιαννης |
| -Τί γυρεύεις ολομόναχος στη μέση του πουθενά;Βλέπεις αυτον τον πύργο που είναι απέναντί μας;Εκει μένει ο σατανικός μάγος ΑΝΣΕΡ ΓΟΥΕΛ.Έτσι και σε δει να περιπλανιεσαι στο έδαφός του θα πάρει το κεφάλι σου και θα μαστιγώνει το άλογό σου μέχρι να πεθάνει. Ο Έρεβ τα είχε χάσει.Δεν ήξερε τι να πει. -Μα,μα,μα εγώ δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ. -Αστα αυτά.Σε αυτόν τον τόπο έρχετε μόνο αυτός που πιστεύει οτι μπορεί να κάνει μάγια. Αυτά είπε ο γέρος και έφυγε. | στελα |
| ξαφνικα ακουστηκε ενα κρααααααααααααααααακ!!!!καιενας καθρεφτης εσπασε.Ολα εμειναν ακινητα, η ωρα σταματησε,οι μερες , οι μηνες,τα χρώνια, και ολα γυρισαν στην αρχηκη τους κατασταση...στο απολητο ΤΙΠΟΤΑ!!!ουτε νερανθρωπος υπαρχει ουτι τιποτα μονο το τιποτα... | Μυρτώ κ. |
| Ξαφνικά ο Έρεβ μεταμορφώθηκε σε ένα πελώριο πλάσμα με μεγάλα αυτιά,τριχωτό σαν κουνάβι και με μυρωδιά απαίσια σαν του ασβού.Το μόνο που σκεφτόταν ήταν αν θα άρεσε ακόμα στη Νέρτη ετσι όπως ήταν.Φοβόταν όμως οτι τον είχε καταλάβει ο μάγος ΑΝΣΕΡ ΓΟΥΕΛ.Μόνο αυτό έφτανε για να το βάλει στα πόδια.Μα πώς;Δεν υπήρχε έξοδος.Δεν ήξερε καν πως είχε βρεθεί σε αυτό το μέρος.Δεν θυμόταν τίποτα παρα μόνο την αγαπημένη του Νέρτη.Ευχήθηκε με πάθος να την ξαναέβλεπε κάποτε.Δεν ήταν σίγουρος πως θα ξαναγυρνούσε στην Εμπρέθιλ,στην γη του νερου. | στελα |
| Ξαφνικα η γη του νερού σιγκρούστικε με την γη της λάβας και το νερο και η λαβα εκαναν μαχη ποιος θα παρει τον πλανήτη αφου οι δυο πλανίτες έγιναν ένα. | Θάνος Α. |
| το νερο νικησε στην μαχη και ολος ο πλανητης καλυφθηκε α πο νερο. Μετα δημιουργηθηκαν νησια και μετα οι ανθρωποι των σπηλαιων. Μετα οι δεινοσαυροι που εφαγαν τους ανθρωπους κι ετσι κανεις αλλος εκτος απο τον Ερεβ δεν τους ξαναειδε. Ο Ερεβ διεσχισε με εναν πυρσο ενα μακρινο δασος και μετα απο λιγη ωρα βρηκε μια σαλπιγγα που μπορουσε να καλει οποτε ηθελε τους δεινοσαυρους.Τα χρονια περνουσαν και ο Ερεβ συναντησε παλι την αγαπημενη του Ερτη να μενει με πολλα ζωα σε μια φαρμα. | ΝΑΤΑΛΙΑ Μ |
| Ήταν πολύ χαρούμενος όταν την ξαναείδε.Την αγκάλιασε σφιχτά αλλά δεν ένιωθε τόσο καλά απ'ότι τις άλλες φορές γιατί είχε αλλάξει,τώρα πια ήταν ένα τριχωτό πλάσμα που μύριζε απαίσια. Παρόλα αυτά κάναν βόλτες στα μονοπάτια της φάρμας και λέγανε πώς περνούσαν τον καιρό που δεν ήταν μαζί.Κάναν τον κύκλο της και μιλάγαν ασταμάτητα. | ΜΑΡΙΑ |
| Περπατούσαν.. περπατούσαν... μέχρι που βγήκαν σε ένα σταυροδρόμη.Είχε κοπεί η ανάσα και των δύο. Δέν ήξεραν που βρισκόντουσαν αλλά δεν μιλούσαν. Ξαφνικά ένας περίεργος ήχος έκανε μια τρομακτική ατμόσφαιρα σε αυτό το τοπίο.Δεν ήταν πια στην φάρμα αλλά σε ένα πολύ άγριο δάσος με ένα σκούρο πράσσινο αγριόχορτο και τρομακτικά ζώα.Ξαφνικά ένας λαυίρινθος ξεπετάχτηκε μπροστά τους και ένα τριχωτό ζώο αρχισε να τους μιλάει. Το ζώο μόλις τους μίλισε τους έδιξε δύο πόρτες. Η μία πόρτα ήταν μπλέ και η άλλη μαύρη. Ο Ερέβ έμενε ψίχρεμοσ ενώ η έρτη ήταν τρομοκρατιμένη. | ειρηλένα |
| Έτρεμε από φόβο καθώς παρακολουθούσε το πράσινο αγριόχορτο να μεγαλώνει με τρομακτικό ρυθμό και να γεμίζει ασφυκτικά το χώρο γύρω τους. Τότε ήταν που ένιωσε πόσο πολύ αγαπούσε τον καλό της Ερέβ και σκέφτηκε τουλάχιστον να προλάβει να του το πει πριν φτάσει το τέλος τους. "Ερέβ σ'αγαπώ πολύ" του φώναξε. Αυτό ήταν... Το ξόρκι της αγάπης της έλυσε τα μάγια του κακού Μαγου ΑΝΣΕΡ ΓΟΥΕΛ. Ο Ερέβ έγινε και πάλι ο τρανός άρχοντας του κεντρικού τομέα της Εμπρέθιλ και επιπλέον κέρδισε όλη την ισχύ και τη δύναμη του Μάγου. "Ποια πόρτα να διαλέξουμε για να σωθούμε;" ρώτησε με αγωνία η Νέρτη. Με τη σιγουριά της δύναμης ANSWER WELL του μάγου, ο Ερέβ ανοίγει διάπλατα τη μπλέ πόρτα και μεταφέρεται με την αγαπημένη του σε μια γαλάζια παραλία με χρυσή άμμο. Μεγάλη η ανακούφιση και η χαρά που βρέθηκαν επιτέλους ασφαλείς και μαζί σε ένα τόσο οικείο μέρος, κοντά στο στοιχείο που τους γέννησε: το νερό. Όμως τι είναι αληθινό και τι ψεύτικο. Ένα μήνυμα γραμμένο με κοχύλια στην αμμουδιά "Ο δρόμος σου δεν έχει τελειωμό" τους άφησε άφωνους. | Ελισάβετ Α. |
| Και ξαφνικά ένας μεγαααάλος δρόμος απλώθηκε μπροστά τους και έβλεπαν ταμπέλες που για σημάδι είχαν μια καρδιά και κατάλαβαν οτι σήμαινε: Από εδώ θα βρείτε την κανονική σας ζωή... | Θάνος Α. |
| Σε ένα Μοναχικό και σκοτεινό βουνό ζούσε ένας γέρος εριμήτης πολύ μόνος λόγο ότι η οικογένια του είχε μια σκοτεινή κατάρα να μην παντρέυοντε ποτέ,όμως για να λιθούν τα μάγια πρέπει να τους ερωτευτεί μια όμορφη και γαλαζοαίματη, όμως καμία δεν τους θέλει άραγε θα σπάσει η κατάρα; | μάριος |
| ο Ερέβ βγήκε απο την μπλέ πορτα και μπήκε στην μαυρη.Αμσωσ Ανεβηκε σε ενα ουρανιο τοξο με την νερτη και ταξιδευε για πολλη ωρα μαζι τησ στριμωγμενοσ. η νερτη τοτε του ειπε οτι ηταν διμιουργημα ενοσ μαγου και οτι αν την ηθελε δικια του θα επρεπε να πολεμησει αυτον τον κακο μαγο.του ειπε ακομα οτι αυτη η νερτη που γνοριζε τοσο καιρο ηταν το πνευμα τησ αλιθηνησ νερτησ. | ΝΑΤΑΛΙΑ Μ |
| Το μήνυμα αυτό τους ξάφνιασε και έχασαν τη μιλιά τους.Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους σα χαμένοι και ο Ερέβ έγινε ξαφνικά χλωμός.<<Τελικά κανένας τόπος δε θα γίνει για μας καταφύγιο?Η μοίρα μας θα είναι πάντα οι μεγάλοι δρόμοι?>> Η Νέρτη τον αγκάλιασε τρυφερά και | Σπύρος |
| Άρχισαν να προχωράνε σε αυτόν τον μεγάλο δρόμο τραγουδώντας και μιλώντας χαρούμενα! Ξάφνου πίσω απο έναν θάμνο ακούγεται ένας περίεργος θόρυβος... Η Νέρτη κάνει γρήγορα βήματα θέλοντας να δεί τι κρύβεται πίσω από αυτόν! Κοιτά, και τι να δεί ένα πολύχρωμο και παράξενο ζώο με μακριά ουρά και μεγάλα αυτιά σαν αυτά του λαγού της έδειχνε ένα μονοπάτι... Ίσως είναι κάποιο σημάδι σκέφτηκε και με το δισάκι της στον ώμο στράφηκε στον αγαπημένο της... | Ελένη |
| Ερεβ απορημένη με τη μορφή αυτού του παράξενου ζώου. Δεν ήταν σίγουρη αν ήταν πραγματικό η μήπως αποκοίημα της φαντασίας της. Άρχισε να το πλησιάζει δειλά δειλά όταν αυτό έκανε ενα τεράστιο βήμα και ήρθε πλάι της. Την προσκάλεσε νοερά να ανέβει στην πλάτη του μαζί με τον Ερέβ για να πετάξουν σε έναν κόσμο μακρυά απο τη σκιά και τα τέρατα γεματο γαλήνη και ομορφιά... | ΑΣΠΑ |
| Ετρεχαν για να ανεβουν στην πλατη του πουλιου. Μεχρι να φτασουν ειχαν λαχανιασει τοσο πολυ που οι ανασες τους ακουγονταν πολυ δυνατα. Ηθελαν να ταξιδεψουν σε αλλους κοσμους επειδη ειχαν βαρεθει αυτον τον κοσμο. Μολις εφτασαν συναντησαν εναν δρακο. Το πουλι τους ειπε <<Πρεπει να μονομαχησετε με αυτον το δρακο>>... | ΔΗΜΗΤΡΑ |
| ο νερανθρωπος διστασε να πολεμησει αλλα συμφωνησε.Οταν αρχισε ο πολεμος ο Νερανθρωπος μαζι με την υδωρ αρχισαν να πετανε νερο.Τοτε αρχισε μια τρομερη μπορα τοτε ενας κεραυνος χτυπησε τον δρακο... | Μαρια |
| Ο Νεράνθρωπος ανατρίχιασε από το θέαμα. Καταρράχτες με αφρισμένα νερά κατέληγαν σε λίμνες και φιδίσια ποτάμια δρόσιζαν τη θάλασσα -τόσο μεγάλη που δεν μπορούσε να το πιστέψει. "Εγώ θα κάτσω στο θρόνο της Εμπρέθιλ", μονολόγησε και άρχισε να παίρνει το μονοπάτι που νόμιζε ότι θα τον οδηγήσει στο βασίλειό του. "Όμως,-σκέφτηκε- βασιλιάς χωρίς υπηκόους θα είναι βαρετό" | Γιώργος |
| καθώς προχωρούσε με το δισάκι του στον ώμο, μια μοιραία λέξη πέρασε από το μυαλό του, μια λέξη που σημαδεψε τη ζωή και τις περιπλανήσεις του μέχρι τώρα: Ώπορεν, η μαγική σφαίρα που τον έκανε να ταξιδευει στο χώρο και στο χρόνο. Όμως άραγε, τι να συνέβαινε κάθε φορά που ο Έρεβ χρησιμοποιούσε αυτή τη σφαίρα; Τι συνέπειες είχε αυτό το ταξίδι από το παρελθόν στο μέλλον, και από κόσμο σε κόσμο; Όλα φαίνονταν σαν ασύνδετα κομμάτια ενός δύσκολου παζλ. | Δημήτρης |
| Ήταν χαμένοι μέσα σεμία δίνη! Ήταν εγκλοβισμένοι ανάμεσα στο μέλλον, στο παρόν και το παρελθόν. Οι κόσμοι δεν υπήρχαν πια γι' αυτούς... Είχαν μετατραπεί σε ένα λαβύρινθο επιθυμιών και σκέψεων που τους παγίδευε μέσα του και δεν έλεγε να τους αφήσει να ξεφύγουν. Μια σουβλιά διαπέρασε το μυαλό του Έρεβ, μια λέξη διαπέρασε το μυαλό του, και κάτι τον παρέσειρε να την φωνάξει. Και ο Έρεβ φώναξε, φώναξε με όλη του τη δύναμη, και η φωνή του έσπασε τη σιγή του τίποτα και τη μοναξιά της ψευδαίσθησης. Τα βλέφαρά του έκλεισαν και το σώμα του πέταξε. Πέταξε ψηλά, τόσο ψηλά που έσκισε τα σύννεφα, χάιδεψε τον ήλιο και θαύμασε τον ουρανό... Τέλος, ένα χαμόγελο άστραψε στο βασανισμένο πρόσωπό του και φώτισε τον ουρανό. Τότε, τα μουντά τοιχώματα του τίποτα έγινα θραύσματα γυαλιού και διαλύθηκαν στον αέρα. Το έδαφος έγινε πράσινο, πολύχρωμα λουλούδια και θάμνοι αγκάλιασαν τη γη και η σκονισμένη ερημιά που πρώτα κάλυπτε τη γη, τώρα εξαφανίστηκε! Όταν ο Έρεβ άνοιξε τα μάτια του, βρέθηκε ξαπλωμένος στο μαλακό γρασίδι, δίπλα από τη γνέτειρα λίμνη του που τα νερά της είχαν πλέον βαφτεί γαλαζοπράσινα. Χαρούμενος γύρισε ν' αγκαλιάσει την αγαπημένη του, αλλά το πνεύμα της είχε εξαφανιστεί... Το μόνο που είχε μείνει ήταν ένα ματωμένο κομμάτι από το ρούχο της, που προφανώς είχε σχιστεί... | Δανάη |
| Και τότε άρχισε να τον κυριεύει ένας έντονος φόβος. Ένας φόβος όμως εντελώς πρωτόγνωρος και τόσο διαφορετικός απ' ότι είχε μέχρι τώρα αισθανθεί. Ήταν ο φόβος που σε κάνει να νιώσεις ότι κάτι δικό σου και συνάμα τόσο αγαπητό, έχει χαθεί στο άγνωστο αφήνοντάς σε να περιλανιέσαι μόνος μέσα στην αιωνιότητα του χρόνου. Η αγαπημένη του που είχε εμφανιστεί έτσι αναπάντεχα στη ζωή του πλέον είχε απότομα χαθεί και εκείνος έπρεπε να κάνει ότι είναι δυνατό για να τη ξαναβρεί... | Δημήτρης |
| Ο ΠΟΛΥΤΑΞΙΔΕΜΕΝΟΣ ΕΡΕΒ ΕΨΑΧΝΕ, ΕΨΑΧΝΕ ΑΛΛΑ Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΥΘΕΝΑ .ΗΤΑΝ ΤΡΕΛΟΣ ΑΠΟ ΑΝΗΣΥΧΙΑ. ΞΑΦΝΙΚΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ. ΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΕΤΡΕΜΕ. ΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΕΒΓΑΖΕ ΚΑΠΝΟΥΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΕΤΟΙΜΟ ΝΑ ΕΚΡΑΓΕΙ. Ο ΕΡΕΒ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΨΑΞΕΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ | ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΝΙΚΟΣ, ΦΩΤΗΣ |
| Μιας και η γη αρχισε να τρεμει ο Ερεβ καταλαβε πως δεν εχει πολυ καιρο! Αρπαξε γρηγορα το ματωμενο κομματι των ρουχων τησ Νερτης και το εσφιξε στην αγκαλια του. Χρησιμοποιωντας τα μαγια που του ειχαν δωθει, εκανε το ηφαιστειο να σταματησει. Ενω ειχε ηδη εξεραγει, η λαβα εμεινε ακινητη στον αερα. Αλλα μονο για λιγα λεπτα! Ο Ερεβ αρχισε να τρεχει οσο πιο γρηγορα μπορουσε προς το παλατι του βασιλειου. Μολις εφτασε αντικρυσε το χαος. Τοσο καιρο που ελειπε τα τερατα που ηταν παγιδευμενα και που ειχαν πλεον απελευθερωθει ειχαν καταστρεψει τα παντα! Στεναχωρηθηκε, αλλα επρεπε να βιαστει. Οταν ανεβηκε τις πελωριες εξωτερικεσ σκαλες ετρεξε και μπηκε στην κρυφη αρχαια βιβλιοθηκη. Ειχε καιρο να πατησει καποιος εκει κι ετσι ηταν ολα γεματα σκονες και αραχνιασμενα. Ο Ερεβ εκανε εναν γυρω ωσπου να βρει τα χειρογραφα που εψαχνε. Μεσα σε αυτα υπηρχαν ολες οι πληροφοριες για το βασιλειο αλλα και για τις καταρες και τους μυθους που υπηρχαν. Αραγε θα τα καταφερνε να συγκεντρωσει τις πληροφοριες που ηθελε; Επιασε λοιπον ενα χειρογραφο το φυσηξε για να καθαρισει λιγο και επειτα το ανοιξε. Συνεβει κατι που δεν το περιμενε ποτε. Το ματωμενο υφασμα που ειχε καλα φυλαγμενο στην τσεπη του κουνηθηκε και βγηκε! Σηκωθηκε στον αερα και γυρω απ αυτο εμφανιστηκε η μορφη της Νερτης. Ο Ερεβ τα εχασε, ενω αθτη ξεκινησε να του μιλαει. 'Ερεβ αγαπημενε, το ξερεις πως αναμεσα μας υπαρχει ενα τεραστιο διχτυ με μαγια. Αυτα θα λυθουν οταν και οι δυο μας μπορεσουμε να εκπληπωσουμε τις αποστολες μας. Κι ακομη οταν εσυ παλεψεις με τον μαγο που με εχει παγιδεψει.. Πιστευω πως θα τα καταφερεις να τον νικησεις, γιατι θα εχεις πολυ μεγαλη πειρα μετα την ολοκληρωση της αποστολης σου. Προυποθεση ειναι μοναχα να με αγαπας ολοκληρωτικα και εσυ. Τωρα πρεπει να φυγω. Αντιο' Αυτα ειπε η Νερτη και οπως ηρθε ξαναχαθηκε αφηνοντας τον Ερεβ σε σκεψεις.. Μετα απο λιγη ωρα ο αερας φυσηξε και χτυπησε μια πορτα καπου βαθια μεσα στο παλατι. Τοτε ο Ερεβ βγηκε απ τον ληθαργο του και βιαστηκε να συλλεξει τις χρειαζουμενες πληροφοριες. | Ολγα-Φιλοθεη |
Κόσμημα
,Νεύμα
,Χλωμός